Nautilus Academy

Σαλπάρετε στον κόσμο της φαντασίας
 
Board Index
ΦόρουμΠόρταλΕικονοθήκηΣυχνές ΕρωτήσειςΑναζήτησηΣύνδεσηΕγγραφή
User Control Panel  Usergroups
Καλωσήρθες Επισκέπτης

Μοιραστείτε | 
 

 Εφιάλτης ή πραγματικότητα;

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω 
Μετάβαση στη σελίδα : Επιστροφή  1, 2, 3, 4
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
Ariadni*
Ξωτικό
Ξωτικό
avatar

Number of Posts : 3072
Registration Date : 25/02/2010

Character sheet
Magic Object: Πέτρα της Ανάστασης
House: Animus Animus
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εφιάλτης ή πραγματικότητα;   Παρ Απρ 29, 2011 6:16 am

laugh ΤέλειοοΟοοοοΟοοο!! laugh
Ψηφίζω αγοροκόριτσα=ψηφίζω Ίριδα wink
Ευχαριστούμε για την πλουσιοπάροχη συνέχεια, Συννεφάκιιιι!! Ανυπομονώ για τη συνέχεια από τώρα Cool
Θα καεί η Αφροδίτηηηηηηη evil
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Starlight
Administrator
Administrator
avatar

Number of Posts : 4810
Registration Date : 14/03/2010

Character sheet
Magic Object: Κιβωτός των στοχασμών
House: Silentium Silentium
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εφιάλτης ή πραγματικότητα;   Παρ Απρ 29, 2011 6:20 am

Yup, τα αγοροκόριτσα συνήθως τα σπάνε. loll
Ευχαριστώ Ξωτικούλι!!!
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Laverne de Montmorency
Moderator
Moderator
avatar

Number of Posts : 1986
Registration Date : 05/03/2010

Character sheet
Magic Object: Αόρατος Μανδύας
House: Silentium Silentium
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εφιάλτης ή πραγματικότητα;   Παρ Απρ 29, 2011 8:42 am

Πολύ ωραία συνέχεια! Τη συμπάθησα την Ίριδα είναι σαν την κολλητή μου. rock


A false tear brings pain to the ones around you, but a false smile brings pain to one self



Σπόιλερ:
 
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Ariadni*
Ξωτικό
Ξωτικό
avatar

Number of Posts : 3072
Registration Date : 25/02/2010

Character sheet
Magic Object: Πέτρα της Ανάστασης
House: Animus Animus
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εφιάλτης ή πραγματικότητα;   Κυρ Μαϊος 22, 2011 6:57 am

Δεν σε πιέζουμε, αλλά θέλουμε συνέχεια lolll inloving
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Starlight
Administrator
Administrator
avatar

Number of Posts : 4810
Registration Date : 14/03/2010

Character sheet
Magic Object: Κιβωτός των στοχασμών
House: Silentium Silentium
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εφιάλτης ή πραγματικότητα;   Δευ Μαϊος 23, 2011 1:42 am

Το δουλεύω. lolll
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Starlight
Administrator
Administrator
avatar

Number of Posts : 4810
Registration Date : 14/03/2010

Character sheet
Magic Object: Κιβωτός των στοχασμών
House: Silentium Silentium
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εφιάλτης ή πραγματικότητα;   Κυρ Ιουν 19, 2011 11:22 pm

Ήρθε, ήρθε. loll

Η σχολική τσάντα βάραινε τους ώμους μου πιο πολύ απ’ ότι συνήθως, τα σύννεφα ήταν πιο μουντά. Τα μάτια μου ήταν κολλημένα στο πεζοδρόμιο , που εξαφανιζόταν όσο πιο μακριά από το σχολείο περπατούσα. Το αεράκι ξαφνικά δυνάμωσε και σήκωσα τα μάτια πάνω. Θα έβρεχε, πάλι. Αναστέναξα και συνέχισα να προχωράω, με λίγο πιο γρήγορο ρυθμό. Από τη μία πλευρά ήθελα να δω τη Δήμητρα, αλλά από την άλλη ένιωθα λίγο διστακτική στο να της μιλήσω. Πρώτον, τι θα της έλεγα; Σταμάτησα για λίγο για να σκεφτώ και κοίταξα το ρολόι μου. Η ώρα πλησίαζε δύο και μισή, είχα υποσχεθεί στο Γιάννη ότι θα γυρνούσα πριν τις τρεις και η Δήμητρα μου είχε ζητήσει να βιαστώ μετά το σχολείο. Μου ξέφυγε ένας ακόμη αναστεναγμός και βιάστηκα να κάνω τα τελευταία βήματα.
Ερχόμουν στο σπίτι της Δήμητρας από τότε που ήμασταν μικρές. Ένα όμορφο, από τα λίγα νεοκλασικά της πόλης σπίτι, με ένα καλοφροντισμένο κήπο να το περιτριγυρίζει. Με έναν αέρα παλιό και μοντέρνο ταυτόχρονα, ένωνε το παρελθόν με το παρόν και με γέμιζε πάντα με τη χαλαρότητα που χαρακτήριζε τη φίλη μου. Όλα έδεναν υπέροχα: η μαύρη καγκελόπορτα, τα μικρά σκαλοπατάκια πριν την μεγάλη, γκρίζα μπροστινή πόρτα. Στάθηκα εκεί για λίγο, χαζεύοντας την τριανταφυλλιά που δέσποζε δίπλα στο πεζούλι από τα δεξιά μου. Πήρα τα μάτια μου από εκεί πριν αρχίσω να ονειρεύομαι όρθια και χτύπησα το κουδούνι. Η Δήμητρα άνοιξε την πόρτα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα.
«Καλώς την!» έκανε και έβαλε μια ξανθιά τούφα πίσω από το αυτί της.
Σήκωσα το χέρι σε ένδειξη χαιρετισμού με μια αμήχανη έκφραση. Το πρόσωπο της φίλης μου ήταν αναψοκοκκινισμένο, με την έξαψη για το καινούργιο να φωτίζει τα μάγουλά της, αλλά μπορούσα να διακρίνω μια ελαφριά μελαγχολία στα πράσινα μάτια της.
«Πέρνα καλέ!» είπε και παραμέρισε, κλείνοντας την πόρτα πίσω μου.
Κοίταξα τριγύρω και αυθόρμητα ανασήκωσα τα φρύδια. Το σπίτι ήταν γεμάτο με κούτες, ανοιχτές ή κλειστές, ξεχειλισμένες ή άδειες. Δεν υπήρχε καμία ομοιότητα με το σπίτι που συνηθίζαμε να τρέχουμε τριγύρω, αγνοώντας τις συμβουλές των δικών μας. Τα τραπέζια, τα κομοδίνα και τα χαλιά στα οποία είχαμε χτυπήσει ή γδάρει τα γόνατά μας όταν παίζαμε κυνηγητό ήταν πια φορτωμένα στο μεγάλο φορτηγό που περίμενε λίγο πιο κάτω στο δρόμο. Άκουσα έναν αναστεναγμό δίπλα μου και γύρισα το κεφάλι.
«Τι; Τα ίδια θυμόμαστε, στοίχημα ότι θες!» αστειεύτηκε η Δήμητρα. Μετά μου έκανε ένα νεύμα να την ακολουθήσω και κάθισε στις μία από τις δύο μοναδικές καρέκλες που είχαν απομείνει.
«Εντάξει, δεν μιλάω.» απάντησα στην πρόκληση χαμογελώντας. Υπήρχε μια ερώτηση που περίμενα να ειπωθεί από στιγμή σε στιγμή, αλλά όλο και ξεγλιστρούσε.
«Πως είναι η καινούργια;» ρώτησε επιτέλους η Δήμητρα. Το χαμόγελό μου πλάτυνε και ανασήκωσα τους ώμους.
«Μια χαρά κοπέλα. Έβαλε την Αφροδίτη στη θέση της και, μην ανησυχείς. Δεν ασχολήθηκε καν με τον Παύλο σου.» συμπλήρωσα, φτάνοντας στο σημείο που ήθελε.
Βολεύτηκε καλύτερα στην καρέκλα. «Και καλά θα κάνει.»
Έπνιξα ένα γελάκι, μόνο και μόνο για να λάβω ως απάντηση μια σοβαρή της ματιά. Την είχα ικανή να επιστρέψει ακόμη και κολυμπώντας στη Ρόδο αν κάποια πλησίαζε τον Παύλο της.
«Α, παρεμπίπτοντος…» μουρμούρισε και έβαλε το χέρι της στην τσέπη. Όταν το έβγαλε, κρατούσε μια μικρή πέτρα, βαμμένη στο χρώμα των ματιών της. Ανασήκωσα τα φρύδια, καθώς αυτό το μικρό βότσαλο παραλίας με πήγε λίγα χρόνια πίσω, σε ένα καλοκαίρι που είχαμε μείνει και οι δύο στη Ρόδο. Ένα πρωί περπατούσαμε και οι δύο στην παραλία και είχαμε βρει δύο ολόιδιες πετρούλες. Μικρές ήμασταν τότε, τις πήραμε και βάψαμε την μία πράσινη και την άλλη καφέ, σαν να συμβόλιζαν τα μάτια μας. Αποφασίσαμε η μία να πάρει το βότσαλο που αντιστοιχούσε στο χρώμα των ματιών της άλλης, σαν ένα παντοτινό σημάδι φιλίας. Και, τι καλύτερο για ένα βότσαλο που έπεσε στα χέρια μας από το να παίξει το ρόλο βραχιολιού; Δυστυχώς, όταν μία μέρα ήρθα στο σπίτι της, με τα βότσαλα περασμένα σε μια κλωστή στα χέρια μας, πάνω στο παιχνίδι, χάσαμε και οι δύο αυτά τα «βραχιολάκια φιλίας». Είχαμε κάνει μεγάλη φασαρία τότε, αλλά τα βραχιολάκια δεν είχαν βρεθεί.
«Το βρήκα χθες, όταν καθάριζα το δωμάτιό μου από τα πράγματα.» εξήγησε η Δήμητρα και ανασήκωσε κάτι που κρέμονταν από μια αλυσίδα στον λαιμό της. Και να τη, η καφέ πετρούλα, που αντί για βραχιόλι τώρα έκανε το κολιέ.
«Τελικά βρεθήκαν τα βοτσαλάκια αυτά.» έκανα παίρνοντας την πέτρα που μου έτεινε και κοιτώντας την καλά-καλά. «Δεν έχει χαλάσει το χρώμα, ε;» χαμογέλασα.
Αυτή ένευσε αρνητικά και κοίταξε και το δικό της βότσαλο. Μείναμε για λίγη ώρα σιωπηλές, μέχρι που η Δήμητρα σηκώθηκε.
«Πρέπει να πάω να ετοιμάσω και τα τελευταία πράγματα…»
«Κι εγώ πρέπει να γυρίζω σιγά-σιγά στο σπίτι.»
Σταθήκαμε και οι δύο αναποφάσιστες για λίγο, η μία απέναντι στην άλλη. Αυτό κράτησε λίγη ώρα μέχρι που αυθόρμητα, άνοιξα τα χέρια μου. Η αγκαλιά αυτή, όπως και η ανάκτηση των πετρών, σήμαιναν πολύ περισσότερα απ’ όσα φαινόταν. Ένα «συγνώμη», ένα «να προσέχεις» κρυβόντουσαν πίσω από αυτά τα απλά πράγματα. Έκανα ένα βήμα πίσω και χαμογέλασα.
«Κανόνισε μη μας χαθείς στην Αθήνα!!» έκανα, ανοιγοκλείνοντας τα μάτια.
«Μφ, σιγά που θα χαθώ!»
«Και μη σου λείψουμε υπερβολικά!» αστειεύτηκα.
«Χα! Σε εσάς θα λείψω!» μου αντιγύρισε, με ένα στραβό χαμόγελο.
Γέλασα και καθώς έβγαινα έξω, με την πλάτη ακόμη γυρισμένη, σήκωσα το χέρι.
«Τα λέμε, καλό ταξίδι και να προσέχεις!» φώναξα σαν τελευταίο χαιρετισμό.
«Για σένα να ανησυχείς!!» άκουσα την απάντηση καθώς έβγαινα στο δρόμο, μαζί με το θόρυβο από το κλείσιμο της πόρτας. Αναστέναξα.
Κάπως έτσι κλείνουν οι πόρτες της ζωής. Κάθε φορά που κλείνει μια πόρτα, μια ιστορία τελειώνει. Κάθε φορά που κλείνει ένα βιβλίο, ένας χαρακτήρας τελειώνει, λένε. Αλλά λένε και κάτι άλλο. Λένε ότι κάθε φορά που κλείνει μια πόρτα, ανοίγει μια άλλη. Μια διαφορετική ιστορία δηλαδή. Ένα διαφορετικό κεφάλαιο. Είτε με διαφορετικούς είτε με τους ίδιους πρωταγωνιστές. Έσφιξα δυνατότερα το βότσαλο που ήταν στη χούφτα μου και χαμογέλασα. Ε, λοιπόν, ο σκοπός της ζωής δεν είναι να μην αφήσεις καμία πόρτα ανοιχτή; Και αν δεν είναι, εγώ δεν θα αφήσω καμία.
Σταμάτησα το περπάτημα έξω από το σπίτι μου. Μιλώντας για πόρτες, πως και η δικιά μας ήταν ανοιχτή; Δισταχτική, μπήκα μέσα στο σπίτι, μόνο και μόνο για να κλειστώ σε μία ασφυκτική αγκαλιά.
«Σοφούλα μου!!» άκουσα μια γυναικεία φωνή μέσα στο αυτί μου.
«Μαμά;» έκανα πνιχτά εγώ, προσπαθώντας να πάρω ανάσα.
«Αχ καλό μου! Δε μας περιμένατε τόσο νωρίς, ε;; Όμως, αφού ο γιατρός αποφάσισε πως ο παππούς θα ήταν μια χαρά αρκεί να ήταν σε ένα οικογενειακό και ζεστό περιβάλλον και πως μια μικρή μετακίνηση δε θα τον πείραζε, αποφασίσαμε να γυρίσουμε νωρίτερα!! Αχ, πόσο μου λείψατε!! Τι κάνεις;;» οι φωνές της είχαν γεμίσει στο σπίτι και για μια μόνο στιγμή ευχήθηκα να είχα ωτοασπίδες.
«Μαμά… να πάρω μια ανάσα πρώτα…» είπα με ακόμη πιο πνιχτή φωνή, καθώς η μητερούλα μου με είχε φέρει και μια σβούρα μαζί της έτσι όπως με κρατούσε.
«Νανά, άσε την κοπέλα ήσυχη! Την ζάλισες με τόσες σβούρες!» άκουσα τη φωνή του μπαμπά να λέει. Επιτέλους, η αγκαλιά τελείωσε και μπόρεσα να ρίξω μια ματιά στα πρόσωπά τους.
Η μητέρα μου, μια ψηλή γυναίκα με πάντοτε αναψοκοκκινισμένο πρόσωπο, στεκόταν μπροστά μου, με μια ευτυχισμένη έκφραση στο πρόσωπό της. Ο αέρας του χωριού μάλλον της έκανε καλό, καθώς οι ρυτίδες άγχους που είχε από νέα στο πρόσωπο δεν φαίνονταν τόσο πολύ.
Το βλέμμα μου γύρισε στον πατέρα μου, που περίμενε την «κρίση» με το γνωστό ζεστό του χαμόγελο. Η αλήθεια είναι πως είχε πάρει λίγο στο χωριό, κάτι που φάνηκε στις ενοχές που υπήρχαν στα μάτια του. Ωστόσο, δεν έχασε το χαμόγελό του ακόμη κι όταν ανασήκωσα τα φρύδια και τον κοίταξα με το πιο κριτικό ύφος που είχα. Απλά ανασήκωσε τους ώμους και με πήρε με τη σειρά του στην αγκαλιά του.
«Τι νέα λοιπόν, μικρή;» ρώτησε χαρούμενα.
«Τα ίδια, τα ίδια!» έκανα εγώ. Βγήκα από την αγκαλιά του και κοίταξα τριγύρω για τους άλλους δύο και τα λοιπά κατοικίδια.
«Οι άλλοι δεν σας πήραν χαμπάρι;» ρώτησα. «Ο Ροντ ειδικά σου έχει μεγάλη αδυναμία, μαμά!» συμπλήρωσα κοιτώντας την.
«Στα φαγητά μου έχει!» διόρθωσε με ένα πονηρό χαμόγελο αυτή. Πίστευε ανέκαθεν πως είναι καταπληκτική μαγείρισσα και αγνοούσε το ξινισμένο ύφος μας όταν έφτιαχνε κάτι εντελώς καινούργιο. «Τρώτε και μη μιλάτε!» έλεγε πάντα. Και πάντα έβγαινε σωστή.
Ο μπαμπάς χαμογέλασε κι εκείνος. «Είναι πάνω.» έκανε. «Και το σκυλί δεν έχει αδυναμία μόνο στο φαγητό, αλλά και στις καινούργιες μυρωδιές!» συμπλήρωσε, σπρώχνοντάς με προς τη σκάλα. Του έριξα ένα τελευταίο απορημένο βλέμμα και ανέβηκα τις σκάλες, περπατώντας μετά προς το δωμάτιο με τις φωνές. Έχωσα το μουτράκι μου μέσα και αμέσως εκτινάχθηκα προς τα μέσα.
«Παππού!!!»
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Ariadni*
Ξωτικό
Ξωτικό
avatar

Number of Posts : 3072
Registration Date : 25/02/2010

Character sheet
Magic Object: Πέτρα της Ανάστασης
House: Animus Animus
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εφιάλτης ή πραγματικότητα;   Τρι Ιουν 21, 2011 11:28 pm

Ω! Πώς δεν μυρίστηκα τόσες μέρες τη συνέχειαααα;;; angry lolll
Τέλεια... Τι κρίμα που φεύγει η κολλητούλα της Σοφίας.. Αλλά υποπτεύομαι πως θα την αντικαταστήσει η καινούρια laugh
Διψάω για τη συνέχεια!!
Well done inloving
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Starlight
Administrator
Administrator
avatar

Number of Posts : 4810
Registration Date : 14/03/2010

Character sheet
Magic Object: Κιβωτός των στοχασμών
House: Silentium Silentium
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εφιάλτης ή πραγματικότητα;   Τρι Ιουν 21, 2011 11:56 pm

Έλα μου ντε, αυτή η μύτη λαγωνικού! loll
Να το κοιτάξεις αυτό! lolll
Κι ευχαριστώ!! inloving
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Starlight
Administrator
Administrator
avatar

Number of Posts : 4810
Registration Date : 14/03/2010

Character sheet
Magic Object: Κιβωτός των στοχασμών
House: Silentium Silentium
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εφιάλτης ή πραγματικότητα;   Σαβ Αυγ 06, 2011 5:15 am

Το κομμάτι είναι μικρό λόγω καλοκαιριού. Εκεί οι ευθύνες! loll
Με το που όρμησα στο δωμάτιο βρέθηκα στην αγκαλιά του παππού και πάνω στο πόδι του Γιάννη, που άφησε ένα μικρό βογκητό.
«Πρόσεχε που πατάς!» έκανε και, είμαι σίγουρη, με κοίταξε με σχιστά μάτια. Αλλά δεν γύρισα ούτε καν το κεφάλι μου, η ατάκα του καταγράφτηκε στο υποσυνείδητο για να ασχοληθώ μαζί της αργότερα. Προτεραιότητα είχε ο παππούς.
Του είχα ανέκαθεν αδυναμία, από τότε που ήμουν μικρή και με έπαιρνε στα γόνατά του κάθε φορά που κατέληγα με χτυπημένα γόνατα. Από τότε που μου έλεγε ιστορίες ταινιών που είχε δει νεότερος, είτε ήταν περίεργες γαλλικές είτε κλασσικές εγγλέζικες. Όταν μεγάλωσα λίγο, σειρά πήραν κλασσικά μυθιστορήματα. Ντίκενς, Κάφκα κλπ. Άνοιγαν την πόρτα και διηγούνταν τις ιστορίες τους όταν ήθελε να κοιμίσει. Μικρή ήμουν, νόημα δεν έβγαζα, ο ύπνος με έπαιρνε εύκολα. Δεν ήταν όμως αυτός ο παππούς. Πάντοτε με πειραχτική διάθεση και με πολλές, πολλές σοφές ιστορίες. Μονάχα η Ελένη είχε γλιτώσει το κήρυγμα του Σοφού, αλλά ερχόταν και η σειρά της.
«Ήρεμα μικρή!» άκουσα τη φωνή του που με επανέφερε στο παρόν. «Γλίτωσα από αυτήν την αναθεματισμένη αρρώστια, θα με στείλεις εσύ από ασφυξία!»
Έφυγα από πάνω του και απομάκρυνα τα μαλλιά μου από το πρόσωπό μου. Ευτυχώς, ο παππούς δεν έδειχνε να υποκύπτει σε αυτήν την αρρώστια που είχε. Τα γκρίζα μάτια, που από αυτόν κληρονόμησε η αδερφή μου, έλαμπαν όπως κάθε άλλη φορά, ενώ μέχρι και η μικρή του φαλάκρα δεν είχε μεγαλώσει από φάρμακα κτλ. Πάλι καλά. Άκουσα ένα βηχαλάκι από πίσω μου και γύρισα, για να αντικρίσω την δυσαρεστημένη φάτσα του Γιάννη.
«Τι τρέχει;» έκανα.
«Με πατάς!! Ακόμη!!» μου είπε, δείχνοντας το έδαφος.
Κοίταξα το έδαφος, ανασήκωσα τους ώμους και μετακινήθηκα λίγο πιο δίπλα. Εννοείτε πως, αν είχα την όρεξη, θα του είχα πατήσει και το άλλο πόδι, αλλά το όλο θέμα με τη Δήμητρα, μετά την αναμπουμπούλα, ξαναγύρισε στο μυαλό μου. Ο αναστεναγμός μου διακόπηκε από τη φωνή της μητέρας μας.
«Παιδιά!!! Μπαμπά!!! Κατεβείτε, το τραπέζι είναι έτοιμο!!!» και μετά, λίγο πιο σιγανά «Αντώνη, μην κοιτάς έτσι το κοτόπουλο! Κι εσύ Ροντ!!». Αναστέναξα με ένα χαμόγελο. Ναι, η μαμά γύρισε. Για τα καλά.
Στο τραπέζι, τη χθεσινή ηρεμία δεν την έβρισκα πουθενά. Φωνές, γέλια, μικρά-χαζοχαχανητά από την πλευρά της Ελένης, ακαταλαβίστικες κουβέντες μεταξύ Γιάννη-μπαμπά… κάποια στιγμή όλα αυτά με οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι, τελικά, οι γονείς μου πρέπει να πηγαίνουν πιο συχνά στο χωριό. Και, αν έπαιρναν και τα αδέρφια μου μαζί, ακόμη καλύτερα. Με αυτό στο μυαλό, μπουκώθηκα με μια πιρουνιά από μαρούλι, ευχαριστημένη.
«Σοφία!»
Αυτό ήταν. Το επόμενο που ένιωσα ήταν το βαρύ χέρι του αδερφού μου να με χτυπάει στην πλάτη. Με μάτια δακρυσμένα γύρισα προς το πρόσωπό του, που είχε πάρει μια ανήσυχη έκφραση.
«Μην πνιγείς βρε! Ήθελα να σου πω πως πάλι τρως πολύ λίγο!»
«Μα δεν πεινάω!»
Αναστέναξε και με κοίταξε αυστηρά. Τουλάχιστον το κήρυγμα κράτησε πολύ λιγότερο απ’ ότι συνήθως, μιας και, ευτυχώς, ο καλός μου αδερφούλης αποφάσισε εκείνη τη στιγμή για να τραβήξει την προσοχή της μαμάς.
«Χριστέ μου, Γιάννη! Πιο αργά!» αναφώνησε αγανακτισμένη. Γύρισα το βλέμμα κι έπνιξα ένα χαμόγελο. Ως συνήθως είχε αδειάσει το πιάτο του μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, από την τελευταία φορά που κοίταξα μέχρι τώρα.
«Μα βιάζομαι!» έκανε ο αδερφός μου, μόλις με το καλό κατάπιε.
Η μητέρα μου ανασήκωσε το φρύδι. «Μπα; Και για πού παρακαλώ;»
«Νανά, άσε το παιδί ήσυχο!» χαμογέλασε ο μπαμπάς και χαλάρωσε στην καρέκλα του.
Και κάπως έτσι τελείωσε αυτό το οικογενειακό τραπέζι. Ευτυχώς. Αναστέναξα, έριξα μια ματιά στο ρολόι μου κι έκανα μια καταχώρηση στο μυαλό μου.
Δευτέρα 20 Σεπτεμβρίου, η μέρα που ήθελα να είναι νύχτα, να σωπάσουν όλοι και να με αφήσουν στην ησυχία μου.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Ariadni*
Ξωτικό
Ξωτικό
avatar

Number of Posts : 3072
Registration Date : 25/02/2010

Character sheet
Magic Object: Πέτρα της Ανάστασης
House: Animus Animus
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εφιάλτης ή πραγματικότητα;   Κυρ Αυγ 07, 2011 8:40 pm

Αχαααα...
Καλοκαιρινή συνέχειαααα!!
Γέιιι!! laugh
Καλή καλοκαιρινή δουλίτσα Νεφελάκι lolll
Αναμένω συνέχειααααααα wink
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Starlight
Administrator
Administrator
avatar

Number of Posts : 4810
Registration Date : 14/03/2010

Character sheet
Magic Object: Κιβωτός των στοχασμών
House: Silentium Silentium
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εφιάλτης ή πραγματικότητα;   Πεμ Αυγ 11, 2011 11:19 pm

Μάλιστα καπετάνισσα! lolll
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
The Half-Blood Princess
Λυκανθρωπος
Λυκανθρωπος
avatar

Number of Posts : 5241
Registration Date : 10/02/2010

Character sheet
Magic Object: Πέτρα της Ανάστασης
House: Silentium Silentium
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εφιάλτης ή πραγματικότητα;   Σαβ Σεπ 03, 2011 11:40 pm

1)Τρεμε Αφροδιτη evil !!Ιριδα ftw!!!!

2)Μικρο μου, στο χω πει, γραφεις πολυ ωραια!!Περιμενω συνεχεια!!!inloving

3)Μηπως να κανω και εδω ενα fanfic?? Cool
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Starlight
Administrator
Administrator
avatar

Number of Posts : 4810
Registration Date : 14/03/2010

Character sheet
Magic Object: Κιβωτός των στοχασμών
House: Silentium Silentium
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εφιάλτης ή πραγματικότητα;   Κυρ Σεπ 04, 2011 4:53 am

1) Έχει αρχίσει να μαζεύει fans, ε; loll
2) Με το που επιστρέψω σπίτι. loll
3) Ωχ ωχ ωχ. lolll
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Starlight
Administrator
Administrator
avatar

Number of Posts : 4810
Registration Date : 14/03/2010

Character sheet
Magic Object: Κιβωτός των στοχασμών
House: Silentium Silentium
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εφιάλτης ή πραγματικότητα;   Πεμ Σεπ 08, 2011 6:54 am

Καιιιι, η συνέχεια, λίγο πριν τελειώσουν οι διακοπές!! loll

Σήκωσα για λίγο το κεφάλι από το σωρό των βιβλίων τριγύρω μου και κοίταξα τον ουρανό. Λίγα σύννεφα είχαν μαζευτεί, δένοντας ωραία με την χαμηλή θερμοκρασία. Αναλογίστηκα για λίγο το περίεργο μυστήριο του χρόνου. Κάποιες φορές περνούσε αργά. Κάποιες άλλες φορές δεν καταλάβαινες πότε είχε περάσει. Και τώρα βρισκόμασταν στη δεύτερη περίπτωση.
Εδώ και λίγες μέρες είχαμε αφήσει πίσω μας τον Σεπτέμβριο και είχαμε μπει στον Οκτώβρη. Το καλοκαιρινό μου φορεματάκι είχε αντικατασταθεί με μια φόρμα κι ένα μακρυμάνικο μπλουζάκι που με είχε αναγκάσει να βάλω η μαμά και οι ντουλάπες είχαν κάνει ένα ωραιότατο update.
Δεν μπορώ να πω, είχα πια μπει σε έναν ρυθμό. Η Δήμητρα δε σταματούσε να με παίρνει τηλέφωνα για να μάθει για τον Παύλο της και για το πώς τα πήγαινε στην ομάδα μπάσκετ, η Άννα απλά μου έστελνε email, γκρινιάζοντας για τον αδερφό της, ο Παύλος συνέχιζε να μου σπάει τα νεύρα με την ερώτηση «Τι ώρα είναι;», ο μουσικός μας ήταν ακόμη μισόκουφος, η κυρία Άννα συνέχιζε φυσιολογικά τα μαθήματα –παίζει να είναι η μόνη- , η Ίριδα είχε ενταχθεί μια χαρά στο σχολείο, ο Πέτρος είχε αποφασίσει να μου κάνει ιδιαίτερα για τις ομάδες ποδοσφαίρου –και απ’ ότι κατάλαβα υποστήριζε Milan-, ο Αλέξανδρος ήταν το ίδιο σιωπηλός με πάντα κι εγώ είχα να αντιμετωπίσω έναν μαθητή Πανελληνίων, ένα νιάνιαρο ηλικίας οχτώ, συμπεριφοράς πέντε, δύο υπερπροστατευτικούς ενήλικες κι ευτυχώς είχα τον παππού να με κάνει και γελάω. Και, βέβαια, είχαμε και τις επισκέψεις από το ένα πέμπτο της παρέας του Γιάννη, τον Νικόλα. Και μαζί με τις επισκέψεις του είχα και τα νάζια της Ελένης που μου είχαν δημιουργήσει την εντύπωση πως το μικρό είχε αγαπήσει τον άχρηστο κολλητό του αδερφού μου με τα καφέ μάτια.
Μέσα από όλα αυτά υπήρχε και ένα καθαρά προσωπικό μου ζήτημα. Ο εφιάλτης, που, ευτυχώς, είχε χτυπήσει μόνο μία φορά, αλλά με είχε κατατρομάξει. Οι λεπτομέρειες ήταν περισσότερες και ανατριχιαστικότερες από ποτέ και για κάποιον χαζό λόγο στο όλο σκηνικό είχε προστεθεί και η φιγούρα του Γιάννη που ήταν ντυμένος σαν τη Χιονάτη και μάζευε τούβλα αντί για λουλούδια. Εντάξει, αφού είχα ξυπνήσει καταϊδρωμένη είχα βγει σε δύο συμπεράσματα: πρώτον, τα όνειρα είναι εντελώς άκυρα και, δεύτερον, ο Γιάννης με τη στολή Χιονάτης ήταν πιο τρομακτικός από το μεγαλύτερο μαχαίρι που το κρατάει μια κουκουλοφόρα μορφή. Αναστέναξα και ξαναγύρισα στο βιβλίο μου.
«Μικρή;» άκουσα τη φωνή του Γιάννη πίσω από την πόρτα. Κατσούφιασα και σήκωσα το κεφάλι μου από το βιβλίο ιστορίας. Βρήκε κι αυτός ώρα να έρθει! Μια χαρά δεν ήμουν στην ησυχία μου με τον Κυκλαδικό πολιτισμό και τις σκέψεις μου;
Τώρα λες κουταμάρες! Αν και μια συζήτηση με τον Γιάννη είναι περίπου το ίδιο βαρετή με το πολιτισμό των Κυκλαδίτων… μουρμούρισε η συνείδησή μου. Την αγνόησα επιδεικτικότατα και σκέφτηκα να κάνω το ίδιο με το Γιάννη. Ωστόσο, ένα δεύτερο χτύπημα στην πόρτα μου χάλασε τα σχέδια.
«Τι είναι;» ρώτησα, κλείνοντας το βιβλίο μπροστά μου.
Άνοιξε την πόρτα και έχωσε μέσα το κεφάλι του, διστακτικά, λες και όλη αυτή η συζήτηση που θα ακολουθούσε γίνονταν παρά τη θέλησή του. Έκλεισε την πόρτα στα γρήγορα και κάθισε με θόρυβο στο κρεβάτι μου.
«Να σε ρωτήσω κάτι;» μουρμούρισε και κοκκίνισε. Γούρλωσα τα μάτια. Για να κοκκινίσει ο Γιάννης θα πρέπει να γκρεμίστηκε κάποιος φούρνος. Τεντώθηκα στα γρήγορα και τον κοίταξα.
«Τι τρέχει;»
«Ε, να…» έκανε πως σκέφτεται. «Στα κορίτσια αρέσουν ταινίες σαν… τους Transformers;» ρώτησε επιτέλους.
Τον κοίταξα με άδεια μάτια. «Οι Transformers είπες;» Έγνεψε στα γρήγορα. «Ναι, σε κάποιες κοπέλες όπως μια συμμαθήτριά μου…» πρόσεξα το ύφος του «-η Τατιάνα, δεν την ξέρεις-, αλλά συνήθως όχι.» Σηκώθηκα και κοπάνησα απαλά το κεφάλι του.
«Αυτό γιατί το έκανες;» μουρμούρισε ενοχλημένος.
«Για να δω αν σου έχει περισσέψει μυαλό ή το έχει κλέψει όλο αυτή η Κωνσταντίνα.» απάντησα χαρούμενα.
Με κοίταξε λες και δεν το πίστευε. Αναστέναξα. «Έτυχε να πέσω πάνω σας όταν βγήκα να πάρω καραμέλες στο άλλο μικρό, δε θυμάμαι κι εγώ πότε.» είπα λακωνικά και άνοιξα την πόρτα με σκοπό να γλιτώσω τη μουρμούρα του. Βράζοντας, βγήκε έξω, αλλά στάθηκε λίγο στην πόρτα.
«Δηλαδή, να την πάω σε τέτοιου είδους ταινία ή όχι;» ρώτησε.
«Όχι! Θα σου φέρει τα ποπ κορν στο κεφάλι. Μαζί της να δεις καμιά από αυτές τις μελό!» απάντησα και του έκλεισα την πόρτα στη μούρη. Τον άκουσα να επαναλαμβάνει τη λέξη «μελό» και να πηγαίνει με αργά βήματα στο δωμάτιό του.
Χασκογέλασα και κάθισα πίσω στην καρεκλίτσα μου. Ο Γιάννης σε μία από αυτές τις γλυκανάλατες ταινίες με τα χαρούμενα τέλη ήταν ότι πιο περίεργο είχα φανταστεί ποτέ μου. Ήθελε κι έρωτες το χαζό. Τουλάχιστον, είχε ψιλό-στρωθεί στο διάβασμα. Για να περάσει στο Μαθηματικό χρειάζονταν αρκετούτσικα μόρια. Και, ευτυχώς –ευτυχώς!!- είχε τεμπελιάσει μόνο τους τελευταίους μήνες και, εκτός αυτού, του έκοβε κιόλας. Αλλιώς, ήταν χαμένος. Να ‘ναι καλά η επιρροή του Νικόλα. Άχρηστος με τις κοπέλες, καταπληκτικός με τα Μαθηματικά και τη Φυσική.
Και στο άκυρο, ακούγεται ένα τραγούδι.
Αναπήδησα στην καρέκλα μου και άπλωσα μηχανικά το χέρι προς το ράφι πάνω από το κεφάλι μου, όπου πάντα ακούμπαγα το κινητό μου. Ενώ το αγαπημένο μου τραγούδι συνέχιζε να ακούγεται, ψαχούλεψα στα τυφλά λίγο προς τα δεξιά. Τζίφος. Άπλωσα το χέρι λίγο πιο βαθιά και κατάφερα να αγγίξω τη ράχη του.
Ανασηκώθηκα λίγο και πάτησα το πλήκτρο για να απαντήσω, χωρίς να κοιτάξω στην οθόνη, μήπως και το προλάβω. Ένα σιγανό μουρμούρισμα έφτασε από την άλλη πλευρά, σαν κάποιος να σιγοτραγουδούσε.
«Παρακαλώ;;»
«Έλα βρε Σοφάκι!! Άργησες να το σηκώσεις, ε;» ακούστηκε η φωνή της Δήμητρας. Αναστέναξα και σωριάστηκα στην καρέκλα.
«Καλώς την! Έχεις να τηλεφωνήσεις μόλις…» έριξα μια ματιά στο ρολόι μου «… δύο ώρες. Έσπασες ρεκόρ.»
«Χαχα. Μια ερώτηση ήθελα να κάνω, πια!»
«Πλάκα κάνω. Έλα, λέγε. Έχει να κάνει με τον Παύλο;»
«Όχι! Ρώτησα πριν γι αυτόν. Να σου πω, ποιο όνομα είναι καλύτερο, το «Ναταλία» ή το «Μαριάννα»;»
Συνοφρυώθηκα. «Και τα δύο μου αρέσουν. Θα ψήφιζα το «Μαριάννα» όμως. Γιατί;»
«Γράφω κάποια από τις γνωστές ιστοριούλες μου και ψάχνω όνομα για την ηρωίδα.» απάντησε χαρούμενα. Α, βέβαια, η Δήμητρα είχε ταλέντο στο γράψιμο. Αφού όταν ήμασταν λίγο μικρότερες την κυνηγούσα για να μου διαβάσει τα παραμυθάκια που έγραφε.
«Και με πήρες για να με ρωτήσεις αυτό;»
«Ναι! Ευχαριστώ πολύ, τα λέμε αργότερα και πρόσεχε τον Παύλο!»
«Καλά, καλά, τα λέμε…» έκανα κι εγώ και έκλεισα το τηλέφωνο, ακουμπώντας το δίπλα στο βιβλίο μου. Άθελά μου, το βλέμμα μου καρφώθηκε εκεί και, με έναν αναστεναγμό , ετοιμάστηκα να αφοσιωθώ και πάλι στα ταφικά έθιμα των Κυκλαδιτών.
Και, για μία ακόμη φορά, η σιωπή του δωματίου διακόπηκε από ένα τραγούδι, τελείως διαφορετικό όμως από το προηγούμενο.
Αγριοκοίταξα το κινητό μου. Αυτό το τραγούδι ήταν ειδική παραγγελία από την Ίριδα: αν μπορούσα να βάλω ξεχωριστό ήχο για κάθε επαφή, το δικό της να είναι αυτό. Το είχα δοκιμάσει με ελάχιστους (δηλαδή μόνο με αυτήν και τον Πέτρο), ωστόσο το είχα καταφέρει μια χαρά. Αναστέναξα και απάντησα στα γρήγορα.
«Ακούω.»
«Μα συγνώμη κιόλας, τι στο καλό εννοεί ο Μαθηματικός: Διαβάστε τη θεωρία και αύριο να μου πείτε τις απορίες σας. ;;»
«Κοίτα-»
«Δηλαδή αν κάποιος έχει μια τεράστια απορία, τι θα κάνει;;»
«Λέγε, τι δεν κατάλαβες;»
«Όλη τη σελίδα!!»
Κοίταξα το κινητό μου με ένα ύφος που έλεγε: Τώρα τι θες να σου πω;
«Μη κοιτάς την οθόνη με αυτό το ύφος, ρε φιλενάδα!» άκουσα την φωνή της αχνά από το ακουστικό. Άφησα άλλον έναν αναστεναγμό. Η Ίριδα μπορεί να ήταν πάρα πολύ εντάξει άτομο, αλλά μισούσε τα Μαθηματικά με όλη της την ψυχή. Και το μίσος ήταν αμοιβαίο.
«Να σου πω, τα υπόλοιπα τα τελείωσες;» μουρμούρισα ενώ κοιτούσα προς το βιβλίο της Ιστορίας.
«Ναι.»
«Ωραία. Θες, αν είναι, να περάσεις από ‘δω για να σε βοηθήσω με τα μαθηματικά;»
«Χίλια ευχαριστώ, ρε Σοφία! Στο χρωστάω!»
«Άντε από ‘δω.»
«Γύρω στις… εφτά είναι καλά;»
«Βέβαια. Το μικρό έχει μπαλέτο για πρώτη φορά, ο Γιάννης φροντιστήριο και οι δικοί μου θα πάνε γυμναστήριο.» έκανα μια γκριμάτσα. Με κάποιον τρόπο, η μητέρα μου είχε πείσει τον μπαμπά να ξεκινήσει κάποια σωματική άσκηση που δεν είχε σχέση με την αλλαγή ταχυτήτων στο αμάξι. «Μόνο ο παππούς θα είναι στο σπίτι.»
«Έγινε! Τα λέμε και πάλι ευχαριστώ!» έκανε χαρούμενα εκείνη κι έκλεισε το τηλέφωνο. Εγώ σηκώθηκα, πέταξα το κινητό στο κρεβάτι και βγήκα ως την πόρτα του δωματίου.
«Μαμά! Πειράζει να έρθει μια φίλη από εδώ κατά τις εφτά;» φώναξα στην σκάλα.
«Φυσική και όχι χρυσό μου!!» άκουσα την απάντησή της από κάτω, συνοδευόμενη από την έντονη μυρωδιά ξυδιού. Σούφρωσα τη μύτη μου. Πάλι πειραματιζόταν στην κουζίνα. Σημείωσα νοητά πως, αν η Ίριδα έμενε για βραδινό, θα παραγγέλναμε πίτσα.
Έκλεισα με έναν γδούπο την πόρτα και για τρίτη φορά κάθισα στην καρέκλα μου, γυρίζοντας στη σελίδα με τα ταφικά έθιμα. Το μάτι μου έπεσε πάνω στην εικόνα με το ειδώλιο που έβαζαν μέσα στους τάφους στις Κυκλάδες και αμέσως μετά, στράφηκαν στην αρχή της σελίδας. Πήρα ένα μολύβι στα χέρια μου και κοίταξα το τετράδιο. Εκτός από την κατανόηση του μαθήματος, η κυρία Άννα μας είχε ζητήσει και μια περίληψη. Μία παράγραφος μου απέμεινε και τέλος η Ιστορία. Τα μάτια μου κινήθηκαν στα γρήγορα, γύρω στις πέντε φορές, στις γραμμές της παραγράφου και, όταν σιγουρεύτηκα πως το είχα καταλάβει, γύρισα προς το τετράδιο για να τελειώνω μια και καλή.
Άλλος ένας χτύπος στην πόρτα με διέκοψε. Ένα λεπτό κρακ! ακούστηκε και το λεπτό μολύβι που κρατούσα έσπασε στα δάχτυλά μου. Έκλεισα τα μάτια, χτύπησα το σπασμένο πια μολύβι στο τραπέζι και φώναξα προς την πόρτα: «Ναι;;»
Το μικρό σωματάκι της Ελένης εμφανίστηκε και ήταν τόσο μπερδεμένο μέσα στη ροζ στολή μπαλέτου που τρόμαξα να βρω το μουτράκι της.
«Είσαι πράγματι αδερφή μου. Ούτε εγώ δε θα κατάφερνα να μπλεχτώ καλύτερα.» παραδέχτηκα. Με αγριοκοίταξε, ανασήκωσα τους ώμους και βιάστηκα να την βοηθήσω.
«Η μαμά μου είπε πως καλό θα ήταν να δοκίμαζα τη στολή…» μουρμούρισε.
«Δίκιο είχε. Τουλάχιστον δε θα έχουμε αυτό το μπλέξιμο σε λίγες ώρες.» απάντησα, προσπαθώντας να φέρω το αριστερό χέρι πίσω στη θέση του. Το μικρό παρέμεινε μουτρωμένο μέχρι την ολοκλήρωση της συναρμολόγησης. Έκανα ένα βήμα πίσω και τέντωσα τα χέρια προς το μέρος της.
«Voila!»
Μου έβγαλε την γλώσσα, μουρμούρισε ένα ευχαριστώ και εξαφανίστηκε πίσω από την πόρτα. Εγώ έριξα ένα βλέμμα στο τραπέζι, με το τετράδιο ανοιγμένο πάνω στη σελίδα με το ειδώλιο, που κοιτούσε περιφρονητικά, θα έλεγα. Αναστέναξα και σταύρωσα τα χέρια μου. Η μόνη λύση πια ήταν να κλειδώσω τη πόρτα και τα αυτιά μου, αλλά δυστυχώς αυτό δεν γινόταν. Μουτρωμένη, κάθισα για μια ακόμη φορά στην καρέκλα και ξεκίνησα την περιβόητη περίληψη. Ένα νιαούρισμα ακούστηκε απ’ έξω, ζητώντας φαΐ, κάτι που με ανάγκασε να σηκώσω το κεφάλι εκνευρισμένη και να φωνάξω στην πόρτα.
«Κι εσύ, Σουρλουλού;; Συγνώμη δηλαδή, ούτε τα ζώα δε με αφήνουν ήσυχη σε αυτό το σπίτι;;»
Η ματιά του ειδωλίου μπροστά μου μού έδινε ξεκάθαρα την απάντηση.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
The Half-Blood Princess
Λυκανθρωπος
Λυκανθρωπος
avatar

Number of Posts : 5241
Registration Date : 10/02/2010

Character sheet
Magic Object: Πέτρα της Ανάστασης
House: Silentium Silentium
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εφιάλτης ή πραγματικότητα;   Παρ Σεπ 09, 2011 12:02 am

Καημενη Σοφια!!*pat*

Ο Γιαννης???Κοπελα???Που δεν θα της αρεσουν τα transformers????Δεν την εγκρινω -.-
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Ariadni*
Ξωτικό
Ξωτικό
avatar

Number of Posts : 3072
Registration Date : 25/02/2010

Character sheet
Magic Object: Πέτρα της Ανάστασης
House: Animus Animus
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εφιάλτης ή πραγματικότητα;   Σαβ Σεπ 10, 2011 6:03 am

laugh Συμφωνώ(;) ^^ lolll
Πολύ ωραία συνέχεια!!
Ααααα!! Ο Γιάννης είναι ερωτευμενάκιιι!! Very Happy Τέλεια!!
Τέλεια! Έχεις βελτιωθεί πολύ καλό μου hug
Συνέχειααααααααα! Cool
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Starlight
Administrator
Administrator
avatar

Number of Posts : 4810
Registration Date : 14/03/2010

Character sheet
Magic Object: Κιβωτός των στοχασμών
House: Silentium Silentium
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εφιάλτης ή πραγματικότητα;   Σαβ Σεπ 10, 2011 6:17 am

Μάλιστα!! loll
Α, μην την κρίνετε από τώρα την κοπέλα! loll
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
 

Εφιάλτης ή πραγματικότητα;

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 4 από 4Μετάβαση στη σελίδα : Επιστροφή  1, 2, 3, 4

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
Nautilus Academy :: Ναυτιλος II :: Τα Νησιά :: Τα Νησιά της Γνώσης :: Το Νησί της Δημιουργίας :: Γράφοντας...-
Μετάβαση σε:  
Δημιουργία Φόρουμ | © phpBB | Δωρεάν φόρουμ υποστήριξης | Αναφορά κατάχρησης | Αποκτήστε ένα μπλογκ