Nautilus Academy

Σαλπάρετε στον κόσμο της φαντασίας
 
Board Index
ΦόρουμΠόρταλΕικονοθήκηΣυχνές ΕρωτήσειςΑναζήτησηΣύνδεσηΕγγραφή
User Control Panel  Usergroups
Καλωσήρθες Επισκέπτης

Μοιραστείτε | 
 

 Εφιάλτης ή πραγματικότητα;

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω 
Μετάβαση στη σελίδα : Επιστροφή  1, 2, 3, 4  Επόμενο
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
Starlight
Administrator
Administrator
avatar

Number of Posts : 4810
Registration Date : 14/03/2010

Character sheet
Magic Object: Κιβωτός των στοχασμών
House: Silentium Silentium
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εφιάλτης ή πραγματικότητα;   Πεμ Ιουλ 08, 2010 4:54 am

Η συνέχεια!

Μόλις μπήκα στο σπίτι, ακούμπησα την πλάτη μου στην πόρτα κι έκλεισα τα μάτια. Ο Αλέξανδρος είχε φανεί πολύ μυστηριώδης κι επιφυλακτικός, αν και ήξερα πως δεν ήταν τίποτε από τα δύο.
Μάλλον καλύτερα να επικεντρωθώ στο γεγονός ότι είμαι μούσκεμα, σκέφτηκα. Έτσι, αφού ανέβηκα τη μεγάλη, στριφογυριστή, ξύλινη σκάλα και αφού σκόνταψα σε τουλάχιστον δέκα παιχνίδια της Ελένης, μπήκα στο δωμάτιό μου.
Ήταν μικρό, μιας και το μεγαλύτερο το χρησιμοποιούσε ο Γιάννης «για τα βιβλία του». Μφ. Το ήρεμο φιστικί χρώμα στους τοίχους έδινε μια αίσθηση ηρεμίας, εντελώς διαφορετική από ότι συνέβαινε συνήθως -μουσική στο φουλ για παράδειγμα-. Άφησα έναν αναστεναγμό. Μετά από λίγα λεπτά ήμουν ξαπλωμένη στο κρεβάτι μου και κοίταζα το ταβάνι, σχεδόν όπως κάθε μέρα. Το απαλό αεράκι από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα σφύριζε καθώς πέρναγε ανάμεσα από τα κυλινδρικά κομμάτια ξύλου που είχα αφήσει δίπλα στο φανάρι του μπαλκονιού. Το άκουγα πολύ καθαρά, αφού το κρεβάτι είναι δίπλα στην μπαλκονόπορτα.
Η ηρεμία που επικρατούσε στο δωμάτιο διακόπηκε απότομα, καθώς ένιωσα κάτι να ανεβαίνει στο πόδι μου. Το σπιτικό φόρεμα που φορούσα έφτανε μέχρι το γόνατο, με αποτέλεσμα να αισθάνομαι εκπληκτικά καλά τα πράγματα από τη γάμπα και κάτω.
Τινάχθηκα και έμεινα να κοιτάζω το πόδι μου. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα κοίταξα το ταβάνι, μην έχοντας τίποτε να πω. Περίμενα πως η μαμά ή ο μπαμπάς θα έβαζαν το ποντίκι της Ελένης σε κάποιο σημείο στο δωμάτιο της, αλλά όχι. Και να το τώρα να ανεβαίνει στο πόδι μου, μασουλώντας λίγο τυρί.
Κι εγώ που νόμιζα πως όλο αυτό το «Τα ποντίκια τρώνε τυρί» είναι μύθος!
Αναστέναξα ξανά και ξάπλωσα πάλι στο κρεβάτι μου. Μετά όμως μια σκέψη πέρασε από το μυαλό μου, μια σκέψη που με έκανε να τιναχθώ ξανά και να πιάσω το ποντίκι, μια σκέψη που συνοδεύτηκε από έναν λεπτό και μακρόσυρτο ήχο.
«Νιαααααααρ…»
«Η γάτα!» φώναξα και σηκώθηκα γρήγορα από το κρεβάτι.
Πράγματι, η μαύρη γάτα της Ελένης στέκονταν στην πόρτα και με κοιτούσε με τα πράσινα μάτια της. Πάντα την αγαπούσα αυτήν, την Σουρλουλού. Τι όνομα κι αυτό! Όμως δε νου άρεσαν τα μάτια της αυτήν τη στιγμή. Ήταν καρφωμένα στο Μορτιμερ. Και ήξερα τι ακριβώς σκέφτονταν.
«Καλή γατούλα… κάθισε ήρεμα… θα φωνάξω τον σκύλο…» άρχισα να λέω προσπαθώντας να την κάνω να φύγει, όμως εκείνη έκανε ακριβώς το αντίθετο. Πλησίαζε με αργά, σταθερά βήματα γουργουρίζοντας σιγανά. «Βρε φύγε, θα φωνάξω το σκύλο!!!!!»
Σαν να με κατάλαβε, σφύριξε απειλητικά και έφυγε τρέχοντας. Κοίταξα το ποντίκι προσεκτικά: «Καλύτερα να σε προσέχω εσένα, τουλάχιστον μέχρι να έρθει η μικρή.»
Ο θόρυβος της πόρτας να κλείνει ακούστηκε και αμέσως μετά η φωνή της Ελένης να χαιρετάει το σκύλο. Η λαχανιασμένη της ανάσα ακούστηκε, καθώς ανέβαινε γρήγορα την σκάλα και μετά το αναψοκοκκινισμένο, στρογγυλό προσωπάκι της εμφανίστηκε στην πόρτα.
«Είδες την Σουρλουλού;» με ρώτησε χωρίς καν να με χαιρετίσει.
«Γεια σου και σε εσένα. Η Σουρλουλού δεν έχω ιδέα που είναι… ίσως πήγε στο δωμάτιό σου. Και πάρε το ποντίκι!» συμπλήρωσα στα γρήγορα καθώς έκανε να φύγει.
Όταν έμεινα και πάλι μόνη στο δωμάτιο, το αχνό χαμόγελο που είχε εμφανιστεί στα χείλη εξαφανίστηκε. Για πρώτη φορά ένιωθα απίστευτα μόνη. Και δεν είχε σχέση με το ποντίκι… Όχι, ήταν αυτό το κάτι στην απόμακρη συμπεριφορά του Αλέξανδρου που με είχε αφήσει παγωμένη. Το χαμόγελο που είχε εξαφανιστεί επανήλθε. Κι άλλος ένας ανόητος στίχος είχε κατέβει στο μυαλό μου: Με άφησε η σκέψη σου ακίνητη, με την καρδιά την παγωμένη να αγναντεύει μια τρικυμισμένη θάλασσα. Ω ναι, αυτό ήταν καλό. Πλησίασα το μικρό γραφειάκι μου και έβγαλα το τετράδιο των σκέψεων μου, όπως πολύ έξυπνα το είχε ονομάσει ο Γιάννης. Μόλις σημειώθηκε και αυτή η μικρούλα σκέψη, κοίταξα τα μικρά, περίπλοκα μερικές φορές γράμματά μου και γύρισα κάποιες σελίδες πίσω. Εκεί ήταν μια φράση που είχα γράψει κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού: Ο ήλιος λάμπει, ναι. Μα οι πάγοι στον Βόρειο Πόλο υπάρχουν ακόμα. Έτσι και οι πάγοι στην καρδιά μου. Πάλι με παγάκια ασχολούμουν.
«Σουρλουλού φρόνιμα!!!!» ακούστηκε η κραυγή της μικρής από το δωμάτιό της, συνοδευόμενο με ένα θυμωμένο νιαούρισμα.
Νιαούρισμα;
Ωχ όχι.
Βγήκα αστραπή από το δωμάτιο πάνω στην ώρα για να κλείσω τον δρόμο στο Ροντ, το σκύλο μας , που για πρώτη φορά από τότε που μετακομίσαμε στο σπίτι, είχε ανέβει στον πάνω όροφο. Βρήκε και αυτός την ώρα.
Τα νιαουρίσματα από το δωμάτιο της Ελένης συνεχίζονταν, ενώ τα αυτιά του σκύλου είχαν σηκωθεί επάνω και έμοιαζε να ήθελε να περάσει από πάνω μου, μιας και είχα γονατίσει μπροστά του και προσπαθούσα να τον ηρεμήσω. Όταν -επιτέλους- τα νιαουρίσματα έπαψαν, ο σκύλος χαλάρωσε, τα αυτιά του χαμήλωσαν και αφέθηκε ήρεμος στα χάδια μου, με την μόνη κίνηση να είναι το ανεβοκατέβασμα της μακριάς -λογικό για ένα setter- ουράς του. Σε λίγα δευτερόλεπτα η πόρτα του δωματίου της Ελένης άνοιξε και το πρόσωπο της εμφανίστηκε για δεύτερη φορά εκείνη την μέρα από κάτι παρόμοιο.
«Η Σουρλουλού έφυγε, μπορείς να τον αφήσεις» είπε και εξαφανίστηκε ξανά στο δωμάτιό της.
Με έναν ακόμα αναστεναγμό άφησα το σκύλο, που με μεγάλα βήματα πλησίασε τις σκάλες και άρχισε να κατεβαίνει προσεκτικά. Η ματιά μου έμεινε καρφωμένοι στο πουθενά, καθώς οι πρωινές σκέψεις γυρνούσαν στο μυαλό μου για να με τυραννήσουν. Τα λευκά εκείνα χέρια, το βραχνό γέλιο… Έκλεισα τα μάτια, και η σκηνή του ονείρου ζωντάνεψε ξανά μπροστά στα μάτια μου. Έρημες αποθήκες… βήματα… Άνοιξα τα μάτια μου και επέστρεψα στην πραγματικότητα για να συνειδητοποιήσω πως η ανάσα μου έβγαινε κοφτή και γρήγορη. Σήκωσα το ένα χέρι και πατίκωσα τα μαλλιά στην κορυφή του κεφαλιού μου σε μια άκαρπη προσπάθεια να ισιώσω τις τρίχες που πετούσαν.
Σηκώθηκα από τα πλακάκια που αποτελούσαν το διάδρομο και μπήκα στο δωμάτιό μου, όπου στάθηκα στον ολόσωμο καθρέφτη. Εκεί με καλωσόρισε το γνωστό πρόσωπο με τα υπερβολικά-σγουρά και σκούρα καφέ μαλλιά, τα μελί μάτια και τα στενά φρύδια. Παρατήρησα λίγο το είδωλό μου. Είχα αδυνατίσει. Κι άλλο. Σίγουρα θα άκουγα για τουλάχιστον 5’ τον πατέρα μου να μου κάνει κήρυγμα πως δεν τρώω αρκετά. Μετά η προσοχή μου πέρασε στα πόδια μου, ψηλά και ηλιοκαμένα έδεναν αρκετά με το κίτρινο φορεματάκι που φορούσα. Η ματιά μου μετά έπεσε ξανά στο πρόσωπό μου. Ήμουν πιο χλωμή από το συνηθισμένο. Όπως άλλωστε και κάθε φορά που έβλεπα τον εφιάλτη.
Αποφασίζοντας πως η χλομάδα του προσώπου μου θα περνούσε γρήγορα κατευθύνθηκα στο γραφείο μου, όπου με περίμενε ανοιχτός ο άσπρος λάπτοπ μου. Πληκτρολογώντας στα γρήγορα κατέφερα σε κάποια δευτερόλεπτα να βάλω το αγαπημένο μου τραγούδι και να απορροφηθώ στους στίχους του. Με τη γνωστή μελαγχολική μου διάθεση βγήκα στο μπαλκονάκι μου, όπου περνούσα τα απογεύματα του καλοκαιριού. Είχα ζητήσει να βάλουν ένα μικρό τραπεζάκι εκεί πέρα και μια καρέκλα, κάτι που έγινε. Τα υπόλοιπα -γλάστρες με λουλούδια- τα είχα αναλάβει εγώ. Από εκείνο το σημείο μπορούσα και να βλέπω τα του-ίδιου-μικρού-μεγέθους-μπαλκόνια του Γιάννη και της Ελένης. Του πρώτου ήταν άδειο, με το μόνο που να υπάρχει να είναι ένα τηλεσκόπιο. Της δεύτερης, αντιθέτως, είχε ένα μικρό τραπεζάκι όπως το δικό μου μαζί με σχεδόν όλες τις κούκλες της πάνω. Κάποιες φορές ευχαριστώ το Θεό που τα μπαλκόνια είναι δίπλα στις παρυφές ενός δάσους και δεν τα βλέπει κανείς.
Ένα απαλό αεράκι φύσηξε και μου χάιδεψε τα μαλλιά. Ο ήχος ενός νιαουρίσματος μου τράβηξε την προσοχή και με ανάγκασε να χαμηλώσω τα μάτια. Και να τη, καμαρωτή-καμαρωτή η Σουρλουλού να με κοιτάει με τα πράσινα μάτια της. Χαμογέλασα και την πήρα στα χέρια μου. Ήταν φανερό πως μου είχε συγχωρέσει τις προηγούμενες φωνές μου. Το αεράκι ξαναφύσηξε πιο δυνατό. Έκλεισα τα μάτια.
Αυτή ήταν η ζωή μου.


Έχει επεξεργασθεί από τον/την Νέφι στις Πεμ Ιουλ 08, 2010 5:04 am, 1 φορά
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Laverne de Montmorency
Moderator
Moderator
avatar

Number of Posts : 1986
Registration Date : 05/03/2010

Character sheet
Magic Object: Αόρατος Μανδύας
House: Silentium Silentium
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εφιάλτης ή πραγματικότητα;   Πεμ Ιουλ 08, 2010 5:01 am

Υπέροχο!! bravo


A false tear brings pain to the ones around you, but a false smile brings pain to one self



Σπόιλερ:
 
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Ariadni*
Ξωτικό
Ξωτικό
avatar

Number of Posts : 3072
Registration Date : 25/02/2010

Character sheet
Magic Object: Πέτρα της Ανάστασης
House: Animus Animus
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εφιάλτης ή πραγματικότητα;   Σαβ Ιουλ 10, 2010 9:41 pm

Ωραία συνέχεια, μας σύστησες και όλα τα κατοικίδια llol
Περιμένουμε εξελίξεις!!! Very Happy
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Starlight
Administrator
Administrator
avatar

Number of Posts : 4810
Registration Date : 14/03/2010

Character sheet
Magic Object: Κιβωτός των στοχασμών
House: Silentium Silentium
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εφιάλτης ή πραγματικότητα;   Δευ Αυγ 02, 2010 12:13 am

Και επιτέλους το επόμενο κεφάλαιο!


Μόλις η μητέρα μας τελείωσε την πρόταση της, μια μεγάλη σιωπή σκέπασε το τραπέζι. Μια σιωπή που διέκοψε η Ελένη.
«Δε θέλωωωω!!!!» κλαψούρισε πονεμένα, σαν κάποιος να την είχε χτυπήσει στο πόδι.
«Μα, γλυκιά μου, δεν γίνεται αλλιώς! Ο Γιάννης πάει 3η Λυκείου! Και η Σοφία δεν είναι μικρή. Οι μέρες θα περάσουν χωρίς να το καταλάβετε!!» προσπάθησε να την ηρεμήσει ο μπαμπάς.
«Μα δεν θέλω!!!! Δεν θέλωωω!!» συνέχισε να κλαψουρίζει η μικρή.
Ο λόγος γι αυτήν την υστερία της Ελένης ήταν κάτι που μας είχαν ανακοινώσει οι γονείς μας. Ο παππούς ήταν βαριά άρρωστος, και θα έπρεπε για 3 εβδομάδες αυτοί να είναι στο χωριό, το οποίο είναι 3 ώρες μακριά: ο μπαμπάς για να μεταφέρει τη μητέρα στη δουλειά, αφού η ίδια δεν ήξερε να οδηγεί και δεν περνούσε λεωφορείο, και η μαμά για να φροντίζει τον παππού. Όμως, ούτε ο Γιάννης, ούτε κανένας από εμάς δεν μπορούσε να λείψει από το σχολείο για 3 εβδομάδες. Έτσι αποφασίστηκε να μείνουμε εδώ εμείς, ενώ να πετάγεται κατά λίγα χρονικά διαστήματα ο μπαμπάς να μας αφήνει φαγητό που θα φτιάχνει η μητέρα. Και, κάτι πολύ λογικό, η Ελένη δεν ήθελε να μείνουμε μόνοι μας εδώ. Και να πω την αλήθεια, ούτε εγώ ήθελα.
«Ελένη, ηρέμησε. Δεν γίνεται τίποτα τώρα, όλα έχουν κανονιστεί… Τρεις εβδομαδούλες είναι, τίποτε το σοβαρό!» φώναξε η μητέρα διακόπτοντας το κλαψούρισμα της Ελένης.
«Η αλήθεια είναι πως είναι λίγο απότομο» συμπλήρωσε ο μπαμπάς. «Όμως δεν γίνεται αλλιώς!»
Και έτσι σε λιγότερο από 2 ώρες, στεκόμασταν στην εξώπορτα και παρατηρούσαμε το μαύρο αμάξι τους να χάνεται στην πρώτη στροφή.
Αφού ο Γιάννης αγνάντεψε για λίγο τον ουρανό, ξερόβηξε και στράφηκε προς τα εμάς.
«Λοιπόν, ακούστε εδώ μικρές (εδώ αγνόησε ένα ψεύτικο βηχαλάκι που προήλθε από εμένα), ακούσατε τι είπαν. Οι μέρες θα περάσουν γρήγορα. Οπότε, δε θέλω γκρίνιες! Και φρόνιμα, αλλιώς όλο και κάτι θα βρω… »
«Σταμάτα να ακούγεσαι σαν δικτάτορας!» φώναξα εγώ νευριασμένη, ενώ μπαίναμε μέσα στο σπίτι.
«Κι εσύ σταμάτα να φωνάζεις!» συνέχισε αυτός στον ίδιο τόνο με μένα.
Αφού του έριξα ένα περίεργο βλέμμα, εκείνος ανέβηκε γρήγορα τις σκάλες και στο κεφαλόσκαλο κοντοστάθηκε.
«Θα διαβάσω για το φροντιστήριο. Μη με ενοχλήσετε και μην ακούσω φωνές!» είπε, και χάθηκε στο δωμάτιό του.
Αναστέναξα.
«Σοφία;» ξεκίνησε δειλά η μικρή. «Γιατί ο Γιάννης είπε πως θα διαβάσει για το φροντιστήριο, αφού αυτά που έχει για το απόγευμα τα έκανε χθες;»
Την κοίταξα με γουρλωμένα μάτια. Πράγματι, ο Γιάννης είχε κλειστεί στο δωμάτιό του για πολλές ώρες το προηγούμενο απόγευμα. Έμεινα σιωπηλή για λίγο και, μετά από ένα λεπτό, έσκυψα και είπα στην Ελένη:
«Ξέχνα το βρε! Λοιπόν, έλα να πάμε πάνω να παίξεις με… το ποντίκι.»
«Α, όχι! Ο Μόρτιμερ κοιμάται! Θέλω να παίξω με το Ροντ!» διαφώνησε εκείνη.
«Ω, καλά… Έλα, πήγαινε πάνω… Θα προσπαθήσω να φέρω το σκύλο…» είπα «Τη Σουρλουλού πήγαινε τη στο δωμάτιό μου! Μην συναντηθούν με το σκύλο…» της φώναξα καθώς ανέβαινε τρέχοντας τις σκάλες. Ένα μικρό της νεύμα, μου έδωσε να καταλάβω πως με είχε ακούσει.
Με το αχνό μειδίαμα στα χείλη μου, έψαξα το σπίτι με τα μάτια μου, μέχρι που άκουσα ένα γλυκό γαύγισμα πίσω μου. Γύρισα και παρατήρησα το Ροντ να κάθεται λίγα μέτρα πιο πέρα και να με κοιτάει. Κι εκεί πέρασε από το μυαλό μου μια φράση που είχα διαβάσει κάποτε: Όταν καταφέρω να κοιτάξω ασυγκίνητη στα μάτια έναν σκύλο, θα έχω μεταμορφωθεί.
Τον πλησίασα και, αφού του χάιδεψα λίγο τα αυτιά, προσπάθησα να τον κάνω να ανέβει τις σκάλες, πηγαίνοντας πρώτη και σφυρίζοντας του. Και πράγματι, ύστερα από λίγα λεπτά, ο Ροντ ορμούσε στο δωμάτιο της Ελένης, ενώ εγώ άνοιγα την πόρτα του δωματίου μου για να βρω τη Σουρλουλού να είναι ξαπλωμένη αναπαυτικά στο κρεβάτι μου. Κοίταξα το ρολόι μου και παραξενεύτηκα από το ότι ήταν 5:30.
Αφήνοντας έναν αναστεναγμό, πήρα το λάπτοπ μου και ξάπλωσα μπρούμυτα στο κρεβάτι. Μπήκα στο λογαριασμό μου, με σκοπό το δω πόσα ηλεκτρονικά μηνύματα είχα. Προς μεγάλη μου έκπληξη, είχα 1, και μόλις το άνοιξα, χαμογέλασα ευχαριστημένη. Ήταν μία κάρτα από την Άννα, μια φίλη μου από την Αθήνα, που είχαμε συναντηθεί όταν είχε έρθει διακοπές εδώ, στη Ρόδο. Βιάστηκα να απαντήσω, γράφοντάς της για τα νέα στο σχολείο, παραλείποντας όμως τον εφιάλτη μου. Πάτησα Αποστολή και αφέθηκα στην ηρεμία που επικρατούσε, η οποία διακόπτονταν από τα ήρεμα γουργουρητά της γάτας που ήταν κουλουριασμένη δίπλα μου.
Μόνο τότε γύρισε στο μυαλό μου η κουβέντα της μικρής: «Γιατί ο Γιάννης είπε πως θα διαβάσει για το φροντιστήριο, αφού αυτά που έχει για το απόγευμα τα έκανε χθες;»
Πράγματι, γιατί;
Σηκώθηκα λίγο απότομα, με αποτέλεσμα να τρομάξω τη Σουρλουλού, που πετάχτηκε για να με αποφύγει. Χωρίς να δώσω σημασία, προχώρησα και έφτασα μπροστά στο δωμάτιο του Γιάννη. Σήκωσα το χέρι μου και πήγα να χτυπήσω την πόρτα με την παλάμη μου, όμως η πόρτα άνοιξε και, πριν προλάβω να ανακόψω την πορεία του χεριού μου, αυτό είχε πέσει πάνω στο πρόσωπο του Γιάννη.
«Αου!!!! Πρόσεχε Σοφία!!» αναφώνησε εκείνος.
«Ουπς… Συγνώμη κιόλας… Αλλά... Διάβασες;» άλλαξα ξαφνικά την πρόταση μου, σκεφτόμενη
Με κοίταξε περίεργα.
«Ναι, γιατί ρωτάς;;» είπε επιθετικά και πριν προλάβω να απαντήσω, άλλαξε κουβέντα. «Κοίτα, θα βγω. Πρόσεχε την μικρή, έτσι;»
«Ναι… Εντάξει.» απάντησα εγώ ψυχρά.
Έτσι, δύο λεπτά αργότερα ήμασταν μόνες εγώ και η Ελένη. Τι ωραία… Η μικρή είχε βγει έξω στο μπαλκόνι κι έπαιζε με τις κούκλες της –α, πολύ θα ήθελα να τις πάρω όλες τους και να τις πετάξω!-, ενώ εγώ φρόντιζα τα λουλούδια. Η τριανταφυλλιά είχε κάποια ξερά φύλλα, τα γεράνια ήθελαν πότισμα και τα λοιπά. Ο ήλιος είχε αρχίσει να πέφτει, και το χρώμα του ουρανού εκείνη τη στιγμή ήταν γοητευτικό. Χάθηκα για ένα λεπτό στις σκέψεις μου, το μυαλό μου βυθίστηκε στη γαλάζια άβυσσο των ματιών του Αλέξανδρου, και διακόπηκε απότομα από τον γνωστό απρόσκλητο «επισκέπτη».
Το τηλέφωνο.
Βλέποντας πως η Ελένη δεν είχε κανέναν σκοπό να απαντήσει, μπήκα μουρμουρίζοντας στο δωμάτιο μου. Σήκωσα το ασύρματο που το είχα ακουμπήσει στο κρεβάτι μου και απάντησα στα γρήγορα.
«Παρακαλώ;»
«Έλα Σοφία, ο Νικόλας είμαι» ακούστηκε η φωνή του κολλητού του Γιάννη στο τηλέφωνο. «Είναι εκεί ο αδερφός σου;»
«Όχι.» απάντησα εγώ παραξενεμένη. «Δε θα έβγαινε μαζί σου και τα υπόλοιπα παιδιά;»
«Όχι… Τελοσπάντων, τα λέμε!!» είμαι κι έκλεισε βιαστικά το τηλέφωνο, σίγουρα για να πάρει τον Γιάννη τηλέφωνο.
Τι στο καλό! Όλοι είχαν τρελαθεί εκείνη την ημέρα;
Έβγαλα από το μυαλό μου αυτή τη σκέψη κι έκλεισα τα μάτια μου. Οι αναμνήσεις δεν συνέχισαν να γυρίζουν στο κεφάλι μου, κάτι πολύ περίεργο... Αντίθετα, άσπρα χέρια εμφανίστηκαν…
Άνοιξα γρήγορα τα μάτια μου. Ο εφιάλτης μου δεν με είχε ξαναενοχλήσει ποτέ τόσο άσχημα. Και αυτό, δεν ήταν καλό. Καθόλου, μα καθόλου καλό.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Laverne de Montmorency
Moderator
Moderator
avatar

Number of Posts : 1986
Registration Date : 05/03/2010

Character sheet
Magic Object: Αόρατος Μανδύας
House: Silentium Silentium
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εφιάλτης ή πραγματικότητα;   Δευ Αυγ 02, 2010 1:49 am

Πολύ ωραία το συνέχισες! :congrats:
Αυτό με τον παππού κάτι μου θυμίζει. Crying or Very sad
Συνέχισε!


A false tear brings pain to the ones around you, but a false smile brings pain to one self



Σπόιλερ:
 
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Starlight
Administrator
Administrator
avatar

Number of Posts : 4810
Registration Date : 14/03/2010

Character sheet
Magic Object: Κιβωτός των στοχασμών
House: Silentium Silentium
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εφιάλτης ή πραγματικότητα;   Πεμ Αυγ 26, 2010 3:45 am

Ναι, ξέρω, άργησα. lolll


Σκοτάδι… Φόβος… Το βλέμμα μου πλανήθηκε σε όλη την περιοχή. Τίποτα παλιό. Όλα είχαν αλλάξει.
Τικ… τικ… τικ…
Μικρής διάρκειας χτυπήματα ηχούσαν στα αυτιά μου. Δεν ήξερα τι θα μπορούσαν να είναι. Γύρισα το κεφάλι μου και κοίταξα τριγύρω. Όλα άδεια. Κανένας δεν ήταν εκεί.
«Σοφία;»
Κοκάλωσα. Κάποιος με είχε καλέσει στο σκοτάδι. Ποιος; Τριγύρω τα πάντα ήταν σιωπηλά. Όμως ήμουν σίγουρη…
«Σοφάκι;»
Να την πάλι η φωνή. Μα ποιος θα μπορούσε να τριγυρνάει σε μια ερειπωμένη πόλη τα μεσάνυχτα; Σίγουρα όχι φαντάσματα. Όμως τι με έκανε τόσο σίγουρη;
«Σοφία!!!!»
Πετάχτηκα στον ύπνο μου και παραλίγο να ουρλιάξω. Κάποιος στεκόταν από πάνω μου, μια αόριστη σκοτεινή μορφή. Άνοιξα το φως που ήταν πάνω στο κομοδίνο μου και το θυμωμένο πρόσωπο του Γιάννη φωτίστηκε από το λιγοστό φως.
«Γιάννη; Τι στο καλό κάνεις τέτοια ώρα από πάνω μου, σαν το Χάρο;» τον ρώτησα θυμωμένη καθώς η ματιά μου έπεφτε στο ρολόι μου. Η ώρα ήταν τέσσερις και μισή.
«Απλά να σου πω ότι επέστρεψα… και ότι πρέπει να κοιμάσαι πιο ελαφριά!» είπε θυμωμένα αυτός και βγήκε γρήγορα από το δωμάτιο.
Εγώ αναστέναξα και έκλεισα τα μάτια μου. Έμεινα έτσι, ακίνητη για αρκετή ώρα μέχρι να καταλάβω πως δεν υπήρχε περίπτωση να ξανακοιμηθώ. Έτσι σηκώθηκα και κατευθύνθηκα προς την κουζίνα στο κάτω πάτωμα.
Είχα βάλει σχεδόν με το ζόρι την Ελένη για ύπνο πριν περίπου εφτά ώρες κι ευτυχώς δε μου ζήτησε να της διαβάσω κάποιο παραμυθάκι. Μετά από πολλή ώρα είχα πέσει για ύπνο κι εγώ. Και είχα μια χαρά ύπνο, μέχρι που ο κος Γιάννης εισέβαλλε στο δωμάτιό μου.
Χωρίς να το καταλάβω είχα φτάσει στο δωμάτιο μου με ένα ποτήρι νερό στο χέρι. Το ακούμπησα στο κομοδίνο και κοίταξα ξανά το ρολόι μου. Πέντε παρά τέταρτο. Ήταν ακόμη νωρίς, αλλά δεν ήθελα να κοιμηθώ. Ήμουν σίγουρη πως ο εφιάλτης μου θα επέστρεφε δριμύτερος. Αναστέναξα, όταν άκουσα μια αχνή κραυγή. Άνοιξα τα μάτια μου διάπλατα, ενώ ταυτόχρονα άκουγα και τα βήματα του Γιάννη καθώς κατευθυνόταν αργά και ήρεμα προς το δωμάτιό του.
Αφουγκράστηκα για λίγη ώρα μήπως ακούσω κάποιον μικρό θόρυβο που να φανέρωνε ότι κάτι συνέβη. Όμως, η νύχτα παρέμεινε σιωπηλή και γαλήνια. Έτσι, μέσα σε λίγα λεπτά, το πάντα είχαν σκοτεινιάσει και είχα βυθιστεί στο πέλαγος των ονείρων.
````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````
Η ησυχία βασίλευε ακόμη όταν ξύπνησα. Το πρωινό φως ξεχύνονταν από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα, και ο ήλιος ήταν αρκετά ψηλά. Κοίταξα τυχαία το ρολόι μου και μου κόπηκε η ανάσα όταν είδα πως ήταν περασμένες 7:45.
«Μα γιατί δεν μπορούμε μια φορά να σηκωθούμε σαν άνθρωποι;;» μονολόγησα θυμωμένη και βιάστηκα να ξυπνήσω τους άλλους δύο.
Η Ελένη σηκώθηκε χωρίς διαμαρτυρίες, αλλά ο Γιάννης με έδιωξε με τις κλωτσιές από το δωμάτιο.
«Φύγεεε! Κοιμάμαι!» μούγκρισε σιγανά καθώς άνοιγα τις κουρτίνες του δωματίου του. Έτσι με ανάγκασε να καταφύγω στα μεγάλα μέσα.
«Σήκω επιτέλους!!!!!!!!» φώναξα εκνευρισμένη κάνοντας τον να αναπηδήσει στο κρεβάτι του. Ω, ναι, όταν φωνάζω, φωνάζω.
«Καλά, καλά… Δε σε μαχαίρωσα κιόλ…» έκανε να πει αυτός αλλά τον διέκοψα.
«Θα μπορούσες σε παρακαλώ να μην ξαναχρησιμοποιήσεις αυτήν την ατάκα;» είπα με βραχνιασμένη τη φωνή.
«Καλά…» μουρμούρισε εκείνος εκνευρισμένος, και όταν βγήκα τρέχοντας από το δωμάτιο για να φτιάξω το πρωινό της μικρής, τον άκουσα να μουρμουρίζει «Σε λίγο θα μας πει και τι θα κάνουμε το νιάνιαρο».
Έτσι, καταφέραμε και τη δεύτερη μέρα του σχολείου να φτάσουμε ίσα-ίσα. Και δε νομίζω να καταφέρουμε ποτέ να φτάσουμε νωρίτερα. Ο Γιάννης ήταν μουτρωμένος σε όλη την διαδρομή, κάτι που με εκνεύριζε ακόμη περισσότερο. Αντίθετα, η Ελένη ήταν με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά μέχρι το σχολείο. Σίγουρα θα σκαρώνει να φέρει κάποιο καινούργιο κατοικίδιο τώρα που λείπουν οι γονείς μας. Τουλάχιστον δεν έβρεχε.
Όταν φτάσαμε στο σχολικό κτήριο χτύπαγε το κουδούνι για την προσευχή. Υπήρχε μια γενική αναστάτωση τριγύρω, και δεν κατάλαβα το γιατί μέχρι που με πλησίασε η Δήμητρα.
« Τα έμαθες;» με ρώτησε με ένα περίεργο ύφος. Ούτε χαρούμενο ούτε δυστυχισμένο.
«Τι να έμαθα;» τη ρώτησα με καχυποψία.
«Επέστρεψε ο καινούργιος διευθυντής από το εξωτερικό. Οπότε, αυτός θα είναι στη θέση της διευθύντριας σήμερα.»
Εγώ ανασήκωσα τους ώμους, για να της δείξω ευγενικά πως δεν με ενδιέφερε καθόλου ο καινούργιος διευθυντής. Άδικος κάπος. Η Δήμητρα συνέχισε να μιλάει, μέχρι που μας πλησίασε ο Παύλος και μας ρώτησε τι ώρα είναι. Αυτό το παιδί δε θα φορέσει ποτέ του ρολόι, σκέφτηκα. Μετά από αυτό, η Δήμητρα έμεινε να τον κοιτάζει, όπως και κάθε φορά άλλωστε.
Οι γραμμές για την προσευχή μπροστά στο κυλικείο δεν ήταν ποτέ τόσο θορυβημένες για κάποιο γεγονός. Και οι καθηγητές δεν είχαν αργήσει ποτέ τόσο πολύ. Μόνο μετά από 10’ βγήκαν, και μαζί βγήκε και ο καινούργιος διευθυντής.
Ήταν κοντός, ντυμένος σε ένα μοντέρνο κουστούμι, σαν αυτά που φοράνε οι γαμπροί, και ήταν αρκετά μεγάλος. Ίσως λίγο μικρότερος από την προηγούμενη διευθύντρια. Και φορούσε γάντια.
Χαμογέλασε και άρχισε έναν τόσο μονότονο και βαρετό λόγο, που πραγματικά συναγωνιζόταν αυτόν της διευθύντριας χθες. Όταν επιτέλους τελείωσε, όλες οι τάξεις είχαν «κοιμηθεί». Μάλλον το κατάλαβε αυτό και γέλασε καλόκαρδα.
Σε αυτό το γέλιο «ξύπνησα». Κάτι μου θύμιζε. Βραχνό, σκέτο, αχνό. Τον κοίταξα παραξενεμένη, και έπιασα τη στιγμή που έβγαζε τα γάντια του. Κι εκεί χλόμιασα.
Τα χέρια του ήταν άσπρα. Άσπρα σαν το χιόνι. Άσπρα σαν τα χέρια του εφιάλτη μου.
Πόσο άτυχη μπορεί να είμαι;!;!; Τώρα ο εφιάλτης μου με κυνηγούσε και στο σχολείο!
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Undying Curse
Administrator
Administrator
avatar

Number of Posts : 7462
Registration Date : 29/03/2010

Character sheet
Magic Object: Το χαμένο διάδημα
House: Animus Animus
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εφιάλτης ή πραγματικότητα;   Πεμ Αυγ 26, 2010 4:25 am

χα! είναι υπέροχο!
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Laverne de Montmorency
Moderator
Moderator
avatar

Number of Posts : 1986
Registration Date : 05/03/2010

Character sheet
Magic Object: Αόρατος Μανδύας
House: Silentium Silentium
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εφιάλτης ή πραγματικότητα;   Δευ Αυγ 30, 2010 4:54 am

Το θέμα με τον εφιαλτη γίνεται όλο και πιο ενδιαφέρον! Τέλειο! :congrats:


A false tear brings pain to the ones around you, but a false smile brings pain to one self



Σπόιλερ:
 
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Starlight
Administrator
Administrator
avatar

Number of Posts : 4810
Registration Date : 14/03/2010

Character sheet
Magic Object: Κιβωτός των στοχασμών
House: Silentium Silentium
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εφιάλτης ή πραγματικότητα;   Παρ Σεπ 24, 2010 5:38 am

Οκ, οκ έχω αργήσει! :lollll:
Στεκόμουν ακίνητη προσπαθώντας να ηρεμήσω. Δίπλα μου η Δήμητρα δεν είχε καταλάβει και πολλά, και συνέχιζε να κοιτάει με ένα αποβλακωμένο ύφος τον διευθυντή. Όταν κάποια στιγμή μας είπαν να περάσουμε στις τάξεις μας, ένιωσα μια απέραντη ανακούφιση, αν και ήξερα πως ο φόβος μου ήταν εντελώς παράλογος. Όμως η τύχη μου ήταν τόσο άσχημη, που ο εφιάλτης μου με κυνηγούσε ακόμα… και πολύ χειρότερα…
Όταν, επιτέλους φτάσαμε στην τάξη και καθίσαμε στις χθεσινές μας θέσεις ο καθηγητής που ήταν μέσα στην τάξη –ένας κοντός, με ελάχιστα μαλλιά- άρχισε να μιλάει, αλλά ήμουν τόσο απορροφημένη στις σκέψεις μου, που η Δήμητρα αναγκάστηκε να με τσιμπήσει στον ώμο για να συνέλθω.
«Τι έγινε;;» μουρμούρισα εγώ κοιτάζοντας την νυσταγμένα.
«Σημειώνουμε το πρόγραμμα! Και τι ώρα κοιμήθηκες χθες αν επιτρέπεται;» απάντησε αυτή.
Αγνόησα το σχόλιό της και σημείωσα στα γρήγορα τα μαθήματα στο πρόχειρο τετράδιό μου. Και να της εξηγούσα, πιθανόν δε θα καταλάβαινε. Η προσοχή μου διασπάστηκε από το τετράδιό μου, όταν ο Πέτρος με σκούντησε στην πλάτη. Γύρισα και τον κοίταξα. Μόνο με μία ματιά μάντεψα την ερώτηση του.
«Έχεις κάποιον στυλό που να γράφει;» με ρώτησε σιγανά, χωρίς να σηκώσει τα μάτια του και κουνώντας το δικό του στυλό. Μόνο όταν είχα ξανά γυρίσει με το μαύρο στυλό μου ανά χείρας με κοίταξε. «Έχεις κάτι;» ρώτησε.
«Και να έχω δεν πειράζει.» του απάντησα ήρεμα και γύρισα πάλι μπροστά.
Η επόμενη μισή ώρα πέρασε χωρίς τίποτα ενδιαφέρον, μιας και ο καθηγητής - που έκανε Μαθηματικά - δε θα είχε το τμήμα μας φέτος. Έτσι, άφησε την τάξη να κουβεντιάσει, χωρίς να μιλάει καθόλου. Η Δήμητρα μιλούσε με τον Αλέξανδρο και τον Πέτρο, ενώ εγώ κοιτούσα έξω. Είχε ξεκινήσει να βρέχει. Τουλάχιστον είχα ομπρέλα σήμερα…
«Εσύ τι λες Σοφία;» ακούστηκε η φωνή του Αλέξανδρου πίσω μου.
«Ε… συγνώμη;» ρώτησα εγώ κοιτώντας τον. Δεν είχα ακούσει τίποτα.
«Φαίνεται πως η Miss Τέλεια κουφάθηκε!» ακούστηκε μια ειρωνική φωνή. Γύρισα να κοιτάξω ταυτόχρονα με τη Δήμητρα.
Και να τη, καμαρωτή καμαρωτή η Αφροδίτη, μια κοπέλα με μακριά, ίσια, κόκκινα μαλλιά και λαμπερά πράσινα μάτια. Είχε έρθει πέρυσι από την Αθήνα, και είχε πολύ, μα πάρα πολύ, μεγάλη ιδέα για τον εαυτό της. Ίσως φταίει το όνομά της, ίσως φταίει όμως ότι όλα τα αγόρια της τάξης την κοιτάζουν με γουρλωμένα μάτια. Ο λόγος ήταν τα πράσινα μάτια της, τόσο διαφορετικά από τα κυπάρισσε της Δήμητρας. Αλλά ήταν τα πιο ψυχρά μάτια που έχω δει.
Για κάποιον ανεξήγητο λόγο, η Αφροδίτη με κοιτούσε με μισό μάτι από την αρχή της περσινής χρονιάς, και μετά τα Χριστούγεννα είχε αρχίσει να συμπεριφέρεται ειρωνικά και σε εμένα και στη Δήμητρα. Αλλά το πιο περίεργο ήταν ότι ο Πέτρος της φερόταν εντελώς απαξιωτικά, κάτι που τον είχε ανεβάσει προς το τέλος της χρονιάς στην αντίληψή μου.
«Να κοιτάς τη δουλειά σου εσύ!» της είπε ψυχρά η Δήμητρα, η Αφροδίτη όμως την αγνόησε.
«Εκτός από την ακοή σου έχασες και τη λαλιά σου;» με ρώτησε ανασηκώνοντας τα φρύδια της.
Πήρα μια βαθιά ανάσα.
«Όχι, αλίμονο. Αλλά δεν υπήρχε καμία περίπτωση να ανοίξω το στόμα μου να σου μιλήσω αν δεν μου είχες κάνει κάποια ερώτηση.» της χαμογέλασα.
«Α, εντάξει. Απλά ήθελα να χαιρετήσω τον Αλέξανδρο και δεν μπόρεσα να αγνοήσω μια τόσο καλή ευκαιρία για να σε ενημερώσω για το πόσο αποτυχημένη σε όλα είσαι!» μου ψιθύρισε, τόσο σιγά έτσι ώστε να μην την ακούσει κανείς άλλος.
Κοκκίνισα πιο πολύ και από τα μαλλιά της. Δεν είχα καταλάβει για τι πράγμα μιλούσε, αλλά με είχε ταράξει. Εκείνη, ευχαριστημένη από τον εαυτό της, κοίταξε τον Αλέξανδρο και προσποιήθηκε ότι ξαφνιάστηκε.
«Αλέξανδρε! Τι τύχη να συναντηθούμε!» είπε πεταρίζοντας τις βλεφαρίδες της.
«Ατυχία το θεωρώ εγώ.» μουρμούρισε ο Πέτρος καρφώνοντας την με το βλέμμα του. Ως συνήθως, η Αφροδίτη τον αγνόησε. Τα μάτια της, σαν πράσινο δηλητήριο, έμειναν καρφωμένα στη φουρτουνιασμένη θάλασσα που φώλιαζε στα μάτια του Αλέξανδρου. Εκείνος προσπάθησε να την αποφύγει, και συγκεντρώθηκε στο ρολόι του, λες και υπήρχε κάτι εξαιρετικά ενδιαφέρον εκεί. Εκείνη τη στιγμή, η Δήμητρα δεν άντεξε.
«Τώρα ποιος κουφάθηκε;» ρώτησε αρκετά δυνατά και απότομα.
Η Αφροδίτη έμεινε και πάλι ανέκφραστη, αλλά το προσποιητό, γεμάτο μέλι χαμόγελό της έσβησε. Τα μάτια της στένεψαν. Γύρισε απότομα και είπε, χωρίς να μπει στον κόπο να χαμηλώσει τον τόνο της φωνής της, χωρίς πολλά πολλά ότι, πραγματικά, τα αυτιά της είχαν μόνωση για τις ενοχλητικές παρεμβάσεις. Αποτέλεσμα ήταν η Δήμητρα να κοκκινίσει πιο πολύ και από εμένα.
Την υπόλοιπη σχολική μέρα, μείναμε και οι τέσσερις σιωπηλοί. Εγώ επειδή είχα τις έγνοιες μου… ο Πέτρος και η Δήμητρα επειδή εκνευρίστηκαν από την Αφροδίτη… ο Αλέξανδρος όμως; Δεν είχε κάποιον πολύ σοβαρό λόγο για να είναι σιωπηλός… Ίσως έφταιγε αυτό που ήθελε νε μου πει…
Η υπόλοιπη μέρα πέρασε πολύ γρήγορα. Δεν κατάλαβα πότε έφτασε η τελευταία ώρα. Μόνο κάποιες σκόρπιες πληροφορίες είχα συγκρατήσει στο μυαλό μου. Είχαμε γνωρίσει τους καθηγητές Βιολογίας, Μαθηματικών, Νεοελληνικής Γλώσσας… είχαμε ξαναμιλήσει με την υπεύθυνη του τμήματός μας και κάποιους ακόμα, που, απ’ ότι θυμάμαι, δίδασκαν δευτερεύοντα μαθήματα… Ίσως Πληροφορική, Τεχνολογία και Γυμναστική. Σίγουρα ο ένας ήταν γυμναστής. Να πάρει, είχα χαθεί στις σκέψεις μου στην ώρα του και με έβαλε στο μάτι. Και η γυμναστική δεν είναι και η αγαπημένη μου ασχολία.
«Λοιπόν, εγώ να φεύγω.» έσπασε την σιωπή ο Πέτρος. «Θα με σκοτώσει ο Παύλος αν αργήσω.» συμπλήρωσε κι απομακρύνθηκε λίγα βήματα. Ωστόσο η Δήμητρα είχε ακούσει αυτό που ήθελε.
« Θες να έρθω μαζί σου για παρέα;» ρώτησε και χαμογέλασε.
Ο Πέτρος κοντοστάθηκε αμήχανος. Να πω την αλήθεια, δε θα ήθελα να είμαι στη θέση του.
«Ε, ναι… Αν θες έλα…» μουρμούρισε και συνέχισε να περπατάει. Η Δήμητρα τον ακολούθησε πανευτυχής.
«Πάμε κι εμείς;» μου χαμογέλασε γλυκά ο Αλέξανδρος.
«Πάμε!» έκανα εγώ χαρούμενη. Η περιέργεια μου ήταν μεγάλη.
Περπατήσαμε για λίγο σιωπηλοί. Κάποια στιγμή ξερόβηξε και άρχισε, επιτέλους, να μιλάει.
«Ε, βλέπεις… Ξέρεις φαντάζομαι πως μου αρέσει κάποια, σωστά; Στο είχα πει κάποτε νομίζω…»
Δεν θυμόμουν κάτι τέτοιο, αλλά δεν τον διέκοψα.
«Ε… νομίζω πως πρέπει να σου πω ποια είναι…» συνέχισε αυτός, κατακόκκινος.
Έμεινα σιωπηλή.
«Είναι-η-Δήμητρα-και- θέλω- λίγη- βοήθεια.» είπε μονορούφι.
«Συγνώμη; Δεν κατάλαβα. Είπες κάτι για…»
« Ναι. Μου αρέσει η Δήμητρα… και θέλω να με βοηθήσεις να την πλησιάσω…» ψιθύρισε αυτός, πιο κόκκινος από ποτέ.
Κοκάλωσα. Δεν μπορούσε να μου συμβαίνει αυτό. Ήταν μαθηματικά αδύνατο κάποιο άτομο να έχει τόσο μεγάλο ποσοστό ατυχίας στο σώμα του.
«Είσαι εντάξει;» με ρώτησε ανήσυχος εκείνος. «Έχεις χλομιάσει.»
Τι να του πεις τώρα!
«Ναι, καλούτσικα…» απάντησα και πήρα μια βαθιά ανάσα. Έπρεπε να αποφασίσω τι θα κάνω. Εκείνη τη στιγμή φτάσαμε στο σπίτι μου. Ευτυχώς!
«Θα τα πούμε αύριο Αλέξανδρε! Βιάζομαι λιγάκι.» του είπα βιαστικά και έτρεξα στην πόρτα, ακούγοντας τον να με χαιρετάει από πίσω.
Όρμησα στην κυριολεξία μέσα στο σπίτι και έκλεισα δυνατά την πόρτα. Ακούμπησα πάνω της και κάρφωσα το βλέμμα μου στο ταβάνι. Έπρεπε να πάρω τηλέφωνο το Γκίνες. Τόση ατυχία μέσα σε μία μέρα; Ήμουν σίγουρη πως είχα σπάσει ρεκόρ.
Ένα μικρό δάκρυ κύλησε στο μάγουλο μου. Γιατί να συμβεί αυτό σε εμένα; Γιατί;


Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
The Half-Blood Princess
Λυκανθρωπος
Λυκανθρωπος
avatar

Number of Posts : 5241
Registration Date : 10/02/2010

Character sheet
Magic Object: Πέτρα της Ανάστασης
House: Silentium Silentium
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εφιάλτης ή πραγματικότητα;   Παρ Σεπ 24, 2010 7:51 am

Μαζι της κοκαλωσα και εγω!!!! shock
Ρε τον !$%!#$%!#$%!!!!!!!!!! angry
Νεφελακι μεχρι εδω ειναι πολυ μα παρα πολυ τελειο!!!!
Βαλε και αλλο!!!! inloving inloving
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Starlight
Administrator
Administrator
avatar

Number of Posts : 4810
Registration Date : 14/03/2010

Character sheet
Magic Object: Κιβωτός των στοχασμών
House: Silentium Silentium
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εφιάλτης ή πραγματικότητα;   Παρ Σεπ 24, 2010 8:01 am

Όπως διατάξατε! :lollll:
Βρε συ, ο Αλέξανδρος δεν ήξερε πως της αρέσει! Βοήθεια ήθελε το παιδί! llol
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
The Half-Blood Princess
Λυκανθρωπος
Λυκανθρωπος
avatar

Number of Posts : 5241
Registration Date : 10/02/2010

Character sheet
Magic Object: Πέτρα της Ανάστασης
House: Silentium Silentium
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εφιάλτης ή πραγματικότητα;   Παρ Σεπ 24, 2010 8:06 am

Να παει να πνιγει το παιδι!!!
Μηπως να ανοιξω φυλλο??
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Starlight
Administrator
Administrator
avatar

Number of Posts : 4810
Registration Date : 14/03/2010

Character sheet
Magic Object: Κιβωτός των στοχασμών
House: Silentium Silentium
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εφιάλτης ή πραγματικότητα;   Παρ Σεπ 24, 2010 8:15 am

Να αφήσεις και το φύλλο και τον πλάστη στην ησυχία τους!!! :lollll:
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
The Half-Blood Princess
Λυκανθρωπος
Λυκανθρωπος
avatar

Number of Posts : 5241
Registration Date : 10/02/2010

Character sheet
Magic Object: Πέτρα της Ανάστασης
House: Silentium Silentium
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εφιάλτης ή πραγματικότητα;   Παρ Σεπ 24, 2010 8:35 am

Εχουν καιρο να πιασουν δουλεια :lollll:
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Starlight
Administrator
Administrator
avatar

Number of Posts : 4810
Registration Date : 14/03/2010

Character sheet
Magic Object: Κιβωτός των στοχασμών
House: Silentium Silentium
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εφιάλτης ή πραγματικότητα;   Παρ Σεπ 24, 2010 8:40 am

Βρε, άστε στην ησυχία τους!!
Θα τα χρειαστείς αργότερααα! :lollll:
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Ariadni*
Ξωτικό
Ξωτικό
avatar

Number of Posts : 3072
Registration Date : 25/02/2010

Character sheet
Magic Object: Πέτρα της Ανάστασης
House: Animus Animus
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εφιάλτης ή πραγματικότητα;   Παρ Σεπ 24, 2010 8:52 pm

Νεφελάκι μου!!
1)Αυτή η Αφροδιτη μου έκατσε στο λαιμό, περιμένω πολλά από αυτήν llol
2)Ααααχ, η καημένη η Σοφούλα...! Τι θα κάνει τώρα; Το σίγουρο είναι πως και η επόμενη συνέχεια θα είναι το ίδιο ενδιαφέρουσα. btw, για αυτα που λέγαμε, γράφεις ωραία, προσιτά, που τραβούν τα ενδιαφέρον του αναγνώστη με διαφορες τσαχπινιές- εκφράσεις!! Μπράβο inloving

Μαρίααααα!!! Ετοίμασε τον πλάστη!! Cool
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Starlight
Administrator
Administrator
avatar

Number of Posts : 4810
Registration Date : 14/03/2010

Character sheet
Magic Object: Κιβωτός των στοχασμών
House: Silentium Silentium
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εφιάλτης ή πραγματικότητα;   Παρ Σεπ 24, 2010 11:00 pm

Βρε! Αφήστε τον πλάστη στην ησυχία τους! Αν κάνετε κρεατόπιτα τον Αλέξανδρο, θα πρέπει να ξαναγράψω όλα τα επόμενα κεφάλαιααα!
Ξωτικούλι μου, ευχαριστώ πολύ!!
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Laverne de Montmorency
Moderator
Moderator
avatar

Number of Posts : 1986
Registration Date : 05/03/2010

Character sheet
Magic Object: Αόρατος Μανδύας
House: Silentium Silentium
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εφιάλτης ή πραγματικότητα;   Παρ Σεπ 24, 2010 11:35 pm

shock Nεφέλη είναι τέλειο!Η Αφροδίτη είναι από αυτές που θέλουν σκότωμα. evil

Σπόιλερ:
 


A false tear brings pain to the ones around you, but a false smile brings pain to one self



Σπόιλερ:
 
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Starlight
Administrator
Administrator
avatar

Number of Posts : 4810
Registration Date : 14/03/2010

Character sheet
Magic Object: Κιβωτός των στοχασμών
House: Silentium Silentium
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εφιάλτης ή πραγματικότητα;   Παρ Σεπ 24, 2010 11:40 pm

Εφηβικό βιβλιαράκι είναι δε θα έχουμε φόνους.
Ευχαριστώ θειούλααα!!
Σπόιλερ:
 
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Ariadni*
Ξωτικό
Ξωτικό
avatar

Number of Posts : 3072
Registration Date : 25/02/2010

Character sheet
Magic Object: Πέτρα της Ανάστασης
House: Animus Animus
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εφιάλτης ή πραγματικότητα;   Παρ Οκτ 15, 2010 11:42 pm

Πάντως, σιγά την μεγάλη ατυχία, υπάρχουν τόσα ασχημα πράγματα στον κόσμο, αμάν αυτή η Σοφούλα, φέρνει τον κατακλεισμό lolll
Συννεφάκι μου , πότε θα δούμε συνέχεια;; wink
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Starlight
Administrator
Administrator
avatar

Number of Posts : 4810
Registration Date : 14/03/2010

Character sheet
Magic Object: Κιβωτός των στοχασμών
House: Silentium Silentium
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εφιάλτης ή πραγματικότητα;   Δευ Οκτ 18, 2010 4:55 am

Η Σοφία είναι από φύση της λίιιγο αδύναμη. cuty. Βλέπει πιο άσχημα τα πράγματα.loll
Σε λίγες μέρες wink . Μόλις το τελειώσωloll.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
The Half-Blood Princess
Λυκανθρωπος
Λυκανθρωπος
avatar

Number of Posts : 5241
Registration Date : 10/02/2010

Character sheet
Magic Object: Πέτρα της Ανάστασης
House: Silentium Silentium
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εφιάλτης ή πραγματικότητα;   Δευ Οκτ 18, 2010 6:27 am

Αντε περιμενουμε!!!! bounce
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Starlight
Administrator
Administrator
avatar

Number of Posts : 4810
Registration Date : 14/03/2010

Character sheet
Magic Object: Κιβωτός των στοχασμών
House: Silentium Silentium
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εφιάλτης ή πραγματικότητα;   Παρ Οκτ 29, 2010 9:23 am

Ο Γιάννης με την Ελένη επέστρεψαν λίγο αργότερα. Εγώ στεκόμουν στο ίδιο σημείο, όταν άκουσα το κλειδί της πόρτας να γυρίζει. Μόλις που πρόλαβα να απομακρυνθώ, όταν ο Γιάννης άνοιξε διάπλατα την πόρτα. Η ματιά του έπεσε σε μένα και σταμάτησε απορημένος.
«Μπα; Γύρισες; Έκλαιγες;» ρώτησε στα γρήγορα.
«Καλησπέρα επίσης.» γκρίνιαξα. «Ναι, έχω γυρίσει εδώ και λίγα λεπτά, και όχι δεν έκλαιγα.» συμπλήρωσα. Δεν ήταν δική του υπόθεση εκείνο το θέμα. Όμως ένιωσα λίγο άσχημα για το ψέμα που είχα ξεφουρνίσει. Δεν ήμουν τόσο συνηθισμένη στο να «διαστρεβλώνω διάφορα γεγονότα» όπως ονόμαζε ο Γιάννης το ψέμα.
Η Ελένη με προσπέρασε στα γρήγορα πετώντας τη τσάντα της δίπλα στον καναπέ. Η δικιά μου ήταν αφημένη ακριβώς δίπλα, ενώ η μαύρη του Γιάννη ήταν ακουμπισμένη στην άλλη άκρη του δωματίου. Επικρατούσε ένα μικρό μπάχαλο για να πω την αλήθεια. Οι καναπέδες ήταν ξέστρωτοι, από χθες που η Ελένη έπαιζε με τη Σουρλουλού και διάφορα τέτοια. Αναστέναξα και πήγα στην μικρή κουζίνα.
Ο Γιάννης όρμησε στο ψυγείο, και έβγαλε το ταπερ όπου η μητέρα είχε βάλει λίγο παστίτσιο. Ο Γιάννης το σέρβιρε κι εγώ κοίταξα τη μικρή μερίδα μου. Πάντα έτρωγα λίγο, όμως όχι τόσο λίγο! Τον κοίταξα πειραγμένη, όμως έμεινα άφωνη βλέποντας ότι είχε κιόλας αδειάσει το δικό του πιάτο.
«Εγώ πηγαίνω πάνω.» είπε γρήγορα, παρατώντας το πιάτο του στον νεροχύτη.
«Δε θα πλύνεις το πιάτο σου;» του φώναξα νευριασμένη, αλλά εκείνος είχε ήδη ανέβει στο πάνω πάτωμα. Κατάλαβα ότι ο κλήρος για το καθάρισμα των πιάτων έπεσε σε εμένα. Η Ελένη αποκλειόταν λόγω ηλικίας και ο Γιάννης… είχε κόψει λάσπη.
Όταν επιτέλους τελείωσα, ανέβηκα γρήγορα στο δωμάτιό μου. Κάθισα στο κρεβάτι μου και προσπάθησα να συγκεντρωθώ για το τι ακριβώς μας είχαν πει η καθηγητές μας να αγοράσουμε. Να δούμε… ο Βιολόγος μας είπε να πάρουμε ένα τετράδιο… ο Μαθηματικός δύο τετράδια, ένα για Άλγεβρα κι ένα για Γεωμετρία, και τα συνηθισμένα γεωμετρικά όργανα… ο κύριος της Νεοελληνικής Γλώσσας μας είπε να πάρουμε ένα τετράδιο… η υπεύθυνη -η κυρία Άννα, που μας ζήτησε να την φωνάζουμε με το μικρό της- μας ζήτησε ένα τετράδιο για την Ιστορία, ένα για τα Κείμενα και δύο για τα Αρχαία… και… θυμήθηκα! Μετά το δίωρο με την κυρία Άννα είχαμε Πληροφορική! Ο κύριος μας ζήτησε να πάρουμε ένα τετράδιο, μικρό όμως. Θα έπαιρνα ένα 40 φύλλων για καλό και για κακό. Όσο για το γυμναστή, μας ζήτησε απλά να φοράμε φόρμες στο μάθημά του. Απλό.
Έτσι, ετοίμασα στα γρήγορα έναν κατάλογο και ήμουν έτοιμη να πάω στο δωμάτιο του Γιάννη, ο οποίος πήγαινε κάθε φορά για να αγοράσει τα σχολικά είδη. Πριν προλάβω όμως να κουνηθώ από τη θέση μου, εκείνος μπήκε μέσα στα γρήγορα.
«Έχεις ακούσει ποτέ για την φράση: Χτυπάω πριν μπω;;;» τον ρώτησα ψυχρά.
Εκείνος με αγνόησε επιδεικτικότατα και μου έτεινε δύο μικρά φύλλα χαρτιού. Αμέσως κατάλαβα τι θα έλεγε και το ύφος μου σκοτείνιασε.
«Επειδή έχω διάβασμα, θα μπορούσες να πας εσύ για τα τετράδια;» με ρώτησε χαμογελώντας.
«Ναι, σίγουρα, κανένα πρόβλημα…» γκρίνιαξα. Τυχερός είναι που σέβομαι την τάξη του.
Έτσι κατέληξα να κουβαλάω τρεις σακούλες, που πολύ θα ήθελα να τις ζυγίσω. Και το χειρότερο; Είχε ξεχάσει τα κλειδιά μου και η Ελένη έκανε μία ώρα να μου ανοίξει. Και ο Γιάννης είχε τον γνωστή δικαιολογία.
Ήμουν έτοιμη να μπω με τη μία στο δωμάτιό του και να του φέρω την σακούλα στο κεφάλι, αλλά το μόνο που έκανα είναι φεύγοντας να του βροντήξω την πόρτα.
Όταν ηρέμησα λίγο, βγήκα στο μπαλκόνι και άρχισα να αγναντεύω. Όμως η θέα δεν ήταν και πολύ καλή. Έτσι, αποφάσισα να κάνω κάτι που το έκανα ελάχιστες φορές μέσα στο χρόνο: μπήκα πάλι μέσα στο σπίτι, κατέβηκα μέχρι την κουζίνα και βγήκα στη βεράντα. Μετά ανέβηκα τη στριφογυριστή, σιδερένια σκάλα και ταραν! Ήμουν στην ταράτσα.
Η θέα από εκεί ήταν μαγευτική. Δεν υπήρχαν και πάρα πολλά σπίτια τριγύρω, με αποτέλεσμα να βλέπουμε τη θάλασσα. Το καλύτερο όμως ήταν ότι η ταράτσα αυτή είχε ένα μικρό κομμάτι που έβλεπε Δυτικά, κάτι που την έκανε το αγαπημένο μου σημείο κατά το ηλιοβασίλεμα.
Έκλεισα για λίγο τα μάτια μου. Το μυαλό μου ήταν γεμάτο από λόγια, λόγια που είτε μου προκάλεσαν πόνο, είτε δεν ειπώθηκαν ποτέ. Η εικόνα του Αλέξανδρου γύρισε στο μυαλό μου και θυμωμένη, ξανά άνοιξα τα μάτια μου. Ο θυμός μου μετατράπηκε σε έκπληξη όταν κατάλαβα πως είχαν γεμίσει δάκρυα. Τα σκούπισα με την αναστροφή του χεριού μου, και αναστέναξα. Έπρεπε να τα βάλω κάτω. Όλα.
Το πρόβλημα του σπιτιού μπορούσε να περιμένει. Ούτως η άλλως δεν ήταν τεράστιο! Ο εφιάλτης… ο εφιάλτης δεν ήταν στις δικές μου υποθέσεις. Ήταν στις υποθέσεις της συνείδησης μου, κι εκεί δεν μπορούσα να επέμβω. Δυστυχώς. Και τώρα ο Αλέξανδρος…
Από αυτήν την ιστορία έπρεπε να πληγώσω κάποιον… Είτε τον Αλέξανδρο, λέγοντας του όχι, είτε τη Δήμητρα, αποφεύγοντας την, είτε εμένα, λέγοντας ναι. Κοίταξα τον ήλιο, που άρχιζε να κατεβαίνει, σαν να ήθελε να συναντήσει τη γη… Έμεινα ακίνητη για λίγη ώρα, γνωρίζοντας όμως πως είχα πάρει την απόφασή μου. Τελικά, δε με κυνηγούσε η ατυχία, απλά… η ζωή μου ήταν πολύ δελεαστική για να μην έρθει να την κάνει χειρότερη…
Άκουσα τη φωνή της Ελένης από κάτω και μετά από λίγο σαν απάντηση, το γαύγισμα του σκύλου. Έσφιξα τα δόντια. Να και κάτι ακόμα που έπρεπε να τακτοποιήσω. Η φροντίδα των ζώων. Γκρρρ.
Το βλέμμα μου πέρασε την θάλασσα και καρφιτσώθηκε στο σχολείο, που ίσα και φαινόταν. Και έδωσα μια υπόσχεση. Δεν θα λύγιζα κάτω από καμία απόφασή μου. Ούτε κάτω από οποιαδήποτε ατυχία που θα ερχόταν. Ωστόσο ήμουν κιόλας έτοιμη να την αθετήσω, μόλις ακούστηκε ξανά η φωνή της Ελένης. Και μαζί ο θόρυβος του λουριού του σκύλου.
Έτσι άφησα την ταράτσα, σκεφτόμενη πόσο ακόμα θα άντεχα, μέχρι να βάλω τα κλάματα. Έβαλα στοίχημα με τον εαυτό μου: θα άντεχα μόλις 3 μέρες ακόμα. Και, θα ήθελα να είναι και ο Γιάννης μπροστά, έτσι, για να νιώσω λίιιγο καλύτερα. Κακιά; Εγώ; Ίσως, σκέφτηκα.

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
The Half-Blood Princess
Λυκανθρωπος
Λυκανθρωπος
avatar

Number of Posts : 5241
Registration Date : 10/02/2010

Character sheet
Magic Object: Πέτρα της Ανάστασης
House: Silentium Silentium
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εφιάλτης ή πραγματικότητα;   Παρ Οκτ 29, 2010 10:46 pm

Πολυ πολυ μα παρα πολυ...ΤΕΛΕΙΟ!!!!!

Ο Γιαννης κατι ετοιμαζει!!!
Ειμαι σιγουρη!!
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Laverne de Montmorency
Moderator
Moderator
avatar

Number of Posts : 1986
Registration Date : 05/03/2010

Character sheet
Magic Object: Αόρατος Μανδύας
House: Silentium Silentium
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εφιάλτης ή πραγματικότητα;   Παρ Νοε 12, 2010 4:21 am

Τέλειο! Κι εγώ κάτι υποψιάζομαι για το Γιάννη.
Θέλουμε συνέχεια!


A false tear brings pain to the ones around you, but a false smile brings pain to one self



Σπόιλερ:
 
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
 

Εφιάλτης ή πραγματικότητα;

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 2 από 4Μετάβαση στη σελίδα : Επιστροφή  1, 2, 3, 4  Επόμενο

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
Nautilus Academy :: Ναυτιλος II :: Τα Νησιά :: Τα Νησιά της Γνώσης :: Το Νησί της Δημιουργίας :: Γράφοντας...-
Μετάβαση σε:  
Δημιουργία Φόρουμ | © phpBB | Δωρεάν φόρουμ υποστήριξης | Αναφορά κατάχρησης | Sosblog.fr